B O N A N Z A

جمعه

2011-11-04T20:49:00.000+04:00

غروب جمعه، آسمون تیره و هوای گرفته. چندتا شمع که هنوز تموم نشدن با نور ملایمشون تاریکی این غروب جمعه ی تنها رو رنگ می کنن... دورترین غروب جمعه ای که به یاد دارم، دوره دبستان بود کلاس دوم، داشتم کتاب و دفترهام رو تو کیف مدرسه می ذاشتم که صدای اذان مغرب از لایه پنجره نیمه باز اتاق به گوشم خورد. پیش خودم فکر کردم خوب شد مشقها رو تموم کردم اگه نه تو این منظره تیره و تاریک و شنیدن این صدای سوزناک حتما کلی دلم می گرفت. تصمیم گرفتم اگه یه موقعی غروب جمعه شد و مشقها رو ننوشته بودم حواسم باشه حتما پنجره رو چفت چفت کنم... امروز اما دوباره پنجره باز بود و صدای اذان فضای خونه رو پر کرد... … …

دلم گرفته. یه حس تنهایی عمیق، یه حسرت، تمام وجودم رو پر کرده. حسرت کنارت بودن، دستت رو تو دستم گرفتن، باهات حرف زدن و دیدن بارقه شادی توچشمات...

علی سینا

آبان ماه هزار و سیصد و نود

right now

2010-03-31T19:57:00.001+04:00

امشب خیره شدن به سوسو زدن شعله شمع ها، در کنار احساس آرامش و امنیتی که همیشه برام داره، من رو به این فکر فرو برد که چند روز دیگه، چندتا از همین شمع ها که روی کیک تولدم می سوزن رو فوت می کنم و بعد با اشتیاق فراوون مشغول خوردن تیکه ای از کیک شکلاتی ای که برای تولدم گرفتم خواهم شد.

فقط منم که اینجوری فکر می کنم؟ رسیدن دهه جدیدی از زندگی انگار تولدش هم با تولدای دیگه متفاوته. سررسیدن دهه قبلی با کلی تغییر و به اصطلاح بزرگتر و مستقل تر شدن همراه بود؛ انقدر احساس هیجان و اشتیاق داشتم که اصلا یادم نمیاد حواسم به این بوده که زمان داره می گذره، اصلا اون روزا کی وقت و حوصله این فکرها رو داشت؟ البته اعتراف می کنم که سر رسیدن این یکی دهه هم با کلی تغییر بزرگ و کوچیک همراه بوده و هیجانی که دارم خیلی کمتر از دهه قبلی نیست. این هم که الان این فکرها از ذهنم میگذره قدریش به این خاطره که داشتم نوشته های یکی دو تا از دوستام در همین مورد رو می خوندم، یه ترس یا بهتر بگم نگرانی از گذشتن زمان تو نوشته ها دیدم که اولش داشت گریبان خودم رو هم می گرفت. یکمی هم شاید مغلوبش شدم. اما بعدش فکر کردم خب که چی؟ نگرانی نداره. بهتره بشینم به جای اینکه نگران این باشم که چقدر زود گذشت یا چقدر تند رد می شه، یا کلا به جای فکر کردن به چیزایی که اختیاری روشون ندارم، به این فکر کنم که با این امانتی که دستمه و اختیارش رو دارم، وقتم، ذهنم و زندگیم، چه کار کنم؟ اصلا راستش رو بگم بیشتر که فکر کردم دیدم من اونقدرها هم نگران گذشتن زمان و سرعتش نیستم. پیشترها نگران این بودم که نرسم کارهایی که دلم می خواد رو انجام بدم و وقت کم بیارم. نمی گم که حالا امروز هر کاری دلم می خواسته رو کردم و به اصطلاح آردم رو بیختم و الکم رو آویختم، نه! اما یه تفاوتهایی هم با اون روزا کردم ... دلم می خواد به بهونه تولدم یکی از با ارزش ترین چیزهایی که بهش پی بردم و سعی می کنم که یاد بگیرم و به کارببرم رو بهتون هدیه کنم اون هم اینه که «همیشه بهترین وقت همین حالاست».

پیشترها من هم جزء دسته آدمهایی بودم که حسابی خودشون رو مشغول می کنن و برای اینکه دلشون نمی خواد چیزی از قلم بیفته همیشه یه لیستی از کارهایی که باید انجام بدن رو همراه دارن و سخت مشغول تیک زدن کارهای انجام شده و اضافه کردن کارهای جدید به ته لیستشون هستن. البته هنوز هم اغلب داستانم همینه، منتهی با یکمی تفاوت؛ اون وقتا اون لیست بلند بالا ممکن بود همه جور کاری رو توش داشته باشه از خریدن بارونی کرم رنگ تا سر زدن به دندون پزشک و قرار یه جلسه کاری تا نوشتن کارت تبریک برای تولد دوستم و حتی تلفن احوال پرسی به آشنایی زدن. اینجوری بگم که همیشه که لیست رو نگاه می کردم یه عالمه کار مهم لابه لای کارهای روزمره بودن که بدون اینکه خودم حواسم باشه تمام نگرانیم از سرعت گذر زمان این بود که نکنه انقدر سرگرم کارهای روزمره بشم که نرسم با دوستی که دلم براش تنگ شده تماس بگیرم یا دست کم یکی دوخط براش بنویسم. کارهای روزمره اغلب بدون اینکه خیلی مهم باشن چون ممکنه دیر بشن آدم رو حسابی مشغول می کنن ... شاید علاقه مفرطی که به نگهداری لیست کارهام داشتم باعث می شد هر کاری که دلم می خواست انجام بدم چه مهم چه روزمره رو تو لیست بگنجونم و بعد چون خیالم راحت می شد که تو لیستم هست و یادم نمی ره، برم سرگرم روزمرگی بشم ...

به هرحال امروز خیلی خوشحالم که به این مهم پی بردم که همه کارهایی که ممکنه آدم اولش بخواد تو لیست کارها بگنجونه قابل به تعویق انداختن نیستن. به عبارت دیگه یه سری از کارها انقدر مهمن که همیشه و همیشه همین الان الان وقته انجام دادنشونه، مثل تلفن کردن به دوستی که الان یادش هستم. حتی اگه تو اون نقطه از کره زمینه که همه خوابیدن، می تونم یه تیکه کاغذ و یه قلم بردارم و یه جمله براش بنویسم، یا پیام براش بفرستم یا نامه بدم ... این کار رو امتحان کنین و ببینین چه معجزه قشنگی در انتظارتون خواهد بود. من هربار به دوستام مخصوصا اونهایی که ازشون دور هستم فکر می کنم از این بابت که تو دوره زمونه ای زندگی می کنم که به سادگی فشردن چندتا کلید می شه پیام برای هر نقطه از دنیا فرستاد، یا حتی می شه نه تنها صحبت کرد که تصویر همدیگه رو هم دید، احساس قدردانی و خوشبختی می کنم. نمی دونم سابق چطور مردم به فاصله و مشکلات دوری غلبه می کردن اما امروز می دونم که ابزار خیلی مفیدی برای این مساله وجود داره و این هم از شانس خوب شما و منه که می تونیم با استفاده از این امکانات کیفیت زندگیمون رو بالاتر ببریم. ... من از روزی که به غیر قابل تعویق بودن یه سری از کارهای مهم پی بردم و در واقع با عواقب نهفته و آشکار به تعویق انداختن این دسته از آرزوها آشنا شدم، تصمیم گرفتم انجام دادن همچین کارهایی رو به تاخیر نندازم، نمی گم که حالا همیشه هم موفق می شم و می تونم، اما دست کم تلاشم رو می کنم و تغییر محسوسی هم تو آرامش خاطرم و هم تو لذتی که می برم، تجربه می کنم. به همین سادگی، کم کم لیستی که قبلا با اتکا بهش خودم رو آدم مهمی می دونستم دیگه این قبیل کارهای مهم رو یدک نمی کشه، چون یه سری از کارها انقدر مهمن که اصلا نمی شه و نباید تو لیست کارها برن و انتظار بکشن، اینها رو همیشه باید همین الان انجامشون داد. درست مثل بچه ای که با انگشت به بستنی شکلاتی پشت ویترین اشاره می کنه و با پا به زمین می کوبه و فریاد می کنه که من این رو می خوام و همین الان و همین جا هم می خوامش و معمولا هم این قایله با رسیدن بچه به آرزوش ختم می شه، یه سری از چیزا رو تو زندگی باید در حالی که هر دو پامون تو یه کفشه بخواهیم، همونجور و همون موقع و حتی با سر و صدا و بدون تعارف و رودربایستی...

ازتون خواهش می کنم حالا که این همه به من محبت داشتین که تو جشن تولدم شرکت کردین و با خوندن این نوشته من رو همراهی کردین، اگه در ضمن خوندن این نوشته یاد کسی افتادین، چه کسی که کنارتون نشسته چه اونی که اون سر دنیاست و مدتیه که ندیدینش، هر جوری که می تونین بهش خبر بدین که به یادش هستین اصلا هم لازم نیست خیلی شلوغش کنین، باور کنین همین که یاد کسی بیفتین و فقط بهش بگین که به یادش بودین، خودش یکی از بزرگترین هدیه های دنیاست. هدیه ای به این برجستگی که میون این همه آدم تو دنیای به این بزرگی، یاد اون افتادین و لحظه تکرار نشدنی ای از زندگیتون رو با یادش سر کردین! پس لطفا به خاطر خودتون، دوستی تون و در کنارش به خاطر بهتر برگزار شدن جشن تولد دهه جدید زندگی من، دست به کار بشین و این پیام دوستی رو به گردش در بیارین.

من که تولدمه؛ عذرم موجهه که شادم و به قولی با دمم گردو می شکونم، امیدوارم شما هم بهونه مناسبی پیدا کنین تا زندگیتون رو در حالیکه عمیقا شاد و خوشحال هستین بگذرونین!

این تولد نه تنها دیگه نگرانم نمی کنه بلکه در کنار شما به یکی از بهترین خاطراتم تبدیل خواهد شد

بهترین ها

علی سینا

فروردین ماه هزار و سیصد و هشتاد و نه

The End

2010-03-19T08:05:00.005+04:00

پایان!

امروز صبح با احساس سرما خوردگی شدید از خواب بیدار شدم و با وجود رخوت و بی حوصلگی بعد از جفت و جور کردن یه سری کارهایی که نمی شد توشون وقفه بیفته، به رخت خواب برگشتم و بعد از مدت نه چندان بلندی سرکار و پشت میزم نشسته بودم. طبق عادت همیشگی مروری به نامه ها کردم و چندتا نامه پر محبت تبریک سال جدید حسابی به فکرم فرو برد، به خودم گفتم هنوز که چند روز تا سال نو مونده، آخه چرا امروز باید این نامه ها رو ببینم، معمولا از این فکرها تو سرم نمیاد، امروز البته واقعا به زور سرپا هستم و الان هم که کارهای مهم رو کردم بعد از نوشتن این نامه بر میگردم تو رخت خواب. و اما اینکه چرا این داستان رو نوشتم، ... چیزی از ذهنم گذشت تو همین اثنا که دلم نیومد براتون تعریفش نکنم.

مشغول خوندن سومین نامه تبریک سال نو بودم که تصمیم گرفتم قسمت خوبش رو ببینم، درسته که حالا خیلی داره بهم فشار میاد، اما اگه دوست نداشتم اینجا باشم و یا بهتر بگم اگه کارم رو دوست نداشتم که اینجا نمی بودم، در کنار همین ضعف جسمی کلی اتفاق عالی داره همزمان برام میفته اما من از چند ساعت پیش روی این یه قسمت کوچولو، بیماری، تمرکز کرده بودم. برای همین هم تصمیم گرفتم عینک بدبینی و تمرکز کردن روی ضعف رو بذارم کنار و همین روز رو انتخاب کردم که من هم به شما رسیدن سال جدید رو تبریک بگم. منتهی نه همینجوری که بگم سال جدید مبارک، این رو خیلی بهتر از من خیلی ها بلدن و براتون حتما می گن. به جای سر رسیدن سال جدید، دوست دارم به پایان رسیدن سال هشتاد و هشت رو بهتون تبریک بگم. ازتون هم خواهش می کنم، حالا که لطف کردین و دارین این متن رو می خونین، همزمان بر خلاف عادت همیشه که شب سال نو می شینیم و به آرزوهامون برای سال جدید فکر می کنیم، دست کم تو مدت زمانی که این متن رو می خونین به اتفاقایی که تو سال قبل پشت سر گذاشتین فکر کنین. حتما خیلی چیزها رو تو سالی که گذشت شروع کردین و حتما هم خیلی چیزها رو تموم کردین. بیاین این بار به پایان ها فکر کنیم.

پایان، مثل؛

هفته آخر تعطیلات تابستونی سالهای مدرسه، غروب سیزده فروردین بعد از اینکه از پیک نیک بر می گشتیم خونه،‌ وقتی غرق در شوک و ناباوری خونواده دوستم رو تماشا می کردم که با پسرشون آخرین خداحافظی رو می کردن و بعدش بدن بی جونش رو توی آرامگاه همیشگیش قرار دادن، یا حتی پایان دوره سربازی همون روزی که کارت پایان خدمتم رو گرفتم و هنوز مهرش خشک نشده بود اداره گذرنامه بودم که مهر «فاقد اعتبار» رو از پاسپورتم حذف کنم،‌ ... تمام اینا و یه عالمه خاطرات دیگه همزمان با فکر کردن در مورد پایان به ذهنم حجوم آوردن،‌ البته الان دیگه معنی و مفهوم پایان خیلی برام با گذشته فرق کرده،‌ در حدی که نتونستم در موردش براتون ننویسم. این مطلب که با پایان شروع شد رو اختصاص می دم به جشن گرفتن پایان نگرانی در مورد پایان

اعتراف می کنم که هیچ موقع تصورش رو هم نمی کردم که فکر کردن به پایان انقدر برام انگیزه و انرژی بیاره. پایان مفهومیه که پیش ترها جزء تیره ترین قسمتهای ذهنم بود، در حدی که ترجیح می دادم اصلا دوروبرش نگردم. همین مفهوم، پایان، امروز برام معنی تازه ای پیدا کرده. پیشترها تصور مبهمی از پایان داشتم به عنوان یه اتفاق خیلی بزرگ یه فاجعه، اینجوری نمی دیدمش که بالاخره هر چیزی که شروع می شه، دو حالت داره یا مدام باید باشه، یا هم اینکه تموم می شه، در مورد پدیده هایی که مدام هستن و باید باشن و اینا صحبتی ندارم... اما در مورد بقیه اتفاقا که عمر محدودی دارن، راه های بیشماری برای تموم شدنشون وجود داره، که من یکیشون رو خیلی مطابق میل و سلیقم دیدم و اینجا در موردش می نویسم، اونهم تموم کردن آگاهانه است، با قبول کردن مسوولیت کارها و اتفاقات و کشیدن زحمت رسوندنشون به پایان. در مورد تمام اتفاقها هم می تونه تعمیم داده بشه، از انجام دادن پروژه و تحویل دادن کار تا جدا شدن از همراه ها و حتی دل کندن از عادت ها و رفتارها. اصلا بذارین اینجوری بگم که تصور می کنم، اسم پایان بد در رفته، یه جوری که دست کم خودم همیشه فکر می کردم که خب پایان می رسه، در واقع من لازم نیست کاری انجام بدم براش، از اون چیزاست که خودش می رسه و رد می شه و می گذره،‌ حتی بعضی مواقع از روبره شدن باهاش طفره هم می رفتم‌، یه جوری که انگار دلم می خواست خودش بیاد و برسه و رد بشه ... اما امروز به این پی بردم که اون طرز تفکر در مورد پایان من رو از بخش بزرگی از لذت انجام دادن کارهام محروم می کرده. در واقع پایان دادن هم بخش خیلی مهمی از هر اتفاق و کاریه که شروع می کنیم. یکمی فراتر می رم و حتی ادعا می کنم تفاوت بزرگی که بین آدمها وجود داره نه فقط تو نحوه شروع کردن که بیشتر تو شیوه به پایان رسوندنشونه. مثلا ببینین تمام بچه ها رو می فرستن مدرسه همه شون درس خوندن رو شروع می کنن اما خب همه می دونیم که همه یک جور درس خوندن رو به پایان نمی رسونن،‌ اشتباه نکنین اصلا بحث این نیست که یه شیوه خاص رو به بقیه ترجیح بدم،‌ نه!‌ هدف فقط و فقط اشاره کردن به تفاوت هاست. یا مثلا بیشتر آدم ها بالاخره تو جوونی کاری رو شروع می کنن و اکثرا هم تا مهمون این دنیا هستن بهش ادامه می دن، اما بازم نحوه ای که کارهاشون رو تموم می کنن و تحویل می دن باعث می شه که تو اجتماع طبقه های خیلی متفاوتی از آدمها رو داشته باشیم،‌ عده ای که برای روزمره تو جنگ و سختی هستن و از اون طرف همه عده دیگه ای که به سادگی می گذرونن و تازه شانس کمک کردن به بقیه و دست کوچکترها رو هم گرفتن رو هم دارن... نمی گم حالا همش به خاطر پایانه هرچند خیلی هم ادعای دور از حقیقتی نیست، اما جدا بخش بزرگیش بر می گرده به اینکه یه سری از آدمها یه روزی یه جایی تصمیم گرفتن که کارهایی که به عهده می گیرن رو به خوبی به پایان برسونن.

حالا برگردم به مورد خودم، از روزی که سعی می کنم برای پایان دادن کارها هم برنامه ای داشته باشم و رسیدن و گذشتن پایان رو یه اتفاق بدیهی و خود به خودی فرض نکنم، به طرز چشم گیری از انجام دادن کارها لذت بیشتری می برم، و حتی در مورد کارهای کوچکی که صاحبش هم انتظار و توقعی نداره من به خاطر لذت خودم و تمرین اینکه بتونم کارم رو بهتر انجام بدم به روش و شیوه جدید پایبند می مونم. این شیوه پاداش زیادی برای من داشته،‌ در حدی که شاید اصلا از اولش همش منتظرم که زودتر آخرش برسه !!!

پایان!

امیدوارم بتونین از لحظه لحظه زندگی تون لذت ببرین،‌ مخصوصا لحظه های پایان! ...

پایان سال هشتاد و هشت مبارک. به سر رسیدن زمستون سرد با روزهای کوتاه و شب های تیره و بلند مبارک. گذشتن سیصد و شصت و پنج روز از آخرین باری که دور سفره هفت سین نشستیم و با آرزوی تغییر و تحول به استقبال سال هشتاد و هشت رفتیم، مبارک. به سر رسیدن لحظه شماری برای رسیدن تعطیلات نوروزی مبارک. مبارک و مبارک و مبارک. آرزو دارم زندگی، این با ارزش ترین هدیه ای که به امانت در اختیارمونه، صرف تجربه کردن بهترین احساس ها و گذشتن از بهترین خاطره ها بشه،‌ امیدوارم هر روز که چشم باز می کنیم با اشتیاق فراوون مثل بچه ای که کادوی تولدش رو باز می کنه،‌ در اختیار داشتن یه روز دیگه تو این دنیا رو جشن بگیریم و با همون هیجانی که تو بچگی شمع کیک تولدمون رو فوت می کردیم به بقیه محبت کنیم و قدر شانس بودن در کنارشون رو بدونیم ...

بی اندازه ازتون ممنونم که این متن رو خوندین، دلخوشی اینکه این نوشته ها خونده می شه و این حرفها شنیده، به من احساس خوشبخت ترین آدم دنیا رو می ده و من تمام این احساس زیبا رو مدیون شما دوستان عزیزم هستم، ممنونم.

پایان سال هشتاد و هشت مبارک

بهترین آرزوها برای شما

علی سینا

روزهای پایانی اسفند ماه هشتاد و هشت

change

2010-03-05T16:55:00.002+04:00

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

اگر سفر نكنی،

اگر كتابی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،

وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

اگر برده‏ی عادات خود شوی،

اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …

اگر روزمرّگی را تغيير ندهی

اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،

يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی.

شعرى از پابلو نرودا ترجمه از احمد شاملو

آرزو

2010-02-16T13:57:00.003+04:00

همسرم نواز با صدای بلند گفت، تا کی می خوای سرتو توی اون روزنامه فرو کنی؟ میشه بیای و به دختر جونت بگی غذاشو بخوره؟

روزنامه رو به کناری انداختم و بسوی آنها رفتم

تنها دخترم آوا بنظر وحشت زده می آمد. اشک در چشمهایش پر شده بود

ظرفی پر از شیربرنج در مقابلش قرار داشت

آوا دختری زیبا و برای سن خود بسیار باهوش بود

گلویم رو صاف کردم و ظرف را برداشتم و گفتم، چرا چند تا قاشق گنده نمی خوری؟

فقط به خاطر بابا عزیزم. آوا کمی نرمش نشان داد و با پشت دست اشکهایش را پاک کرد و گفت

باشه بابا، می خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو می خوردم. ولی شما باید.... آوا مکث کرد

بابا، اگر من تمام این شیر برنج رو بخورم، هرچی خواستم بهم میدی؟

دست کوچک دخترم رو که بطرف من دراز شده بود گرفتم و گفتم، قول میدم. بعد باهاش دست دادم و تعهد کردم

ناگهان مضطرب شدم. گفتم، آوا، عزیزم، نباید برای خریدن کامپیوتر یا یک چیز گران قیمت اصرار کنی

بابا از اینجور پولها نداره. باشه؟

نه بابا. من هیچ چیز گران قیمتی نمی خوام.

و با حالتی دردناک تمام شیربرنج رو فرو داد.

در سکوت از دست همسرم و مادرم که بچه رو وادار به خوردن چیزی که دوست نداشت کرده بودن عصبانی بودم

وقتی غذا تمام شد آوا نزد من آمد. انتظار در چشمانش موج میزد

همه ما به او نگاه می کردیم. آوا گفت، من می خوام سرمو تیغ بندازم. همین یکشنبه

تقاضای او همین بود.

همسرم جیغ زد و گفت، وحشتناکه. یک دختر بچه سرشو تیغ بندازه؟ غیرممکنه. نه در خانواده ما. و مادرم با صدای گوشخراشش گفت، فرهنگ ما با این برنامه های تلویزیونی داره کاملا نابود میشه

گفتم، آوا، عزیزم، چرا یک چیز دیگه نمی خوای؟ ما از دیدن سر تیغ خورده تو غمگین می شیم

خواهش می کنم، عزیزم، چرا سعی نمی کنی احساس ما رو بفهمی؟

سعی کردم از او خواهش کنم. آوا گفت، بابا، دیدی که خوردن اون شیربرنج چقدر برای من سخت بود

آوا اشک می ریخت و شما به من قول دادی هرچی می خوام بهم بدی. حالا می خوای بزنی زیر قولت

حالا نوبت من بود خودم رو نشون بدم. گفتم، مرده و قولش

مادر و همسرم با هم فریاد زدن که، مگر دیوانه شدی؟

نه. اگر به قولی که می دیم عمل نکنیم اون هیچ وقت یاد نمی گیره به حرف خودش احترام بذاره

آوا، آرزوی تو برآورده میشه

آوا با سر تراشیده شده، صورتی گرد و چشمهای درشت زیبائی پیدا کرده بود

صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم. دیدن دختر من با موی تراشیده میون بقیه شاگردها تماشائی بود. آوا بسوی من برگشت و برایم دست تکان داد. من هم دستی تکان دادم و لبخند زدم

در همین لحظه پسری از یک اتومبیل بیرون آمد و با صدای بلند آوا را صدا کرد و گفت، آوا، صبر کن منم بیام

چیزی که باعث حیرت من شد دیدن سر بدون موی آن پسر بود. با خودم فکر کردم، پس موضوع اینه

خانمی که از آن اتومبیل بیرون آمده بود بدون آنکه خودش رو معرفی کنه گفت، دختر شما، آوا، واقعا فوق العاده ست. و در ادامه گفت، پسری که داره با دختر شما میره پسر منه، سرطان خون داره. زن مکث کرد تا صدای هق هق خودش رو خفه کنه. در تمام ماه گذشته هریش نتونست به مدرسه بیاد. بر اثر عوارض جانبی شیمی درمانی تمام موهاشو از دست داده، نمی خواست به مدرسه برگرده. آخه می ترسید هم کلاسی هاش بدون اینکه قصدی داشته باشن مسخره ش کنن. آوا هفته پیش اون رو دید و بهش قول داد که ترتیب مسئله اذیت کردن بچه ها رو بده. اما، حتی فکرشو هم نمی کردم که اون موهای زیباشو فدای پسر من کنه. آقا، شما و همسرتون از بنده های محبوب خداوند هستین که دختری با چنین روح بزرگی دارین

سر جام خشک شده بودم. و... شروع کردم به گریستن

خوشبخت ترین مردم در روی این کره خاکی کسانی نیستن که آنجور که می خوان زندگی می کنن. آنها کسانی هستن که خواسته های خودشون رو بخاطر کسانی که دوستشون دارن تغییر میدن

درج شده از متن یک نامه

پ.ن. به نظر من؛ هرچقدرهم که بزرگ شده باشیم و به خیال خودمون زندگی رو خوب درک کرده باشیم، نباید محدودیت های روح و فکر خودمون رو به بقیه منتقل کنیم و آرزوهاشون رو کوچک بشمریم. اشاره ام به برخوردیه که مادر این بچه تو این داستان کرد، فرهنگ و خونواده و اثر تلویزیون و ... نمی گم این ها کلا بی مورده، اما نمی تونم هضم کنم که چطور به خودمون اجازه می دیم بدون اینکه بدونیم جریان چیه، هر پدیده ای رو با معیارهای کوچک و نگاه تنگ خودمون محک بزنیم و حکمی صادر کنیم.

بهترین ها

flaws

2010-01-13T01:39:00.001+04:00

If you’re anything like me you’ve probably spent more time than you’d like to admit trying to “fix” your various “flaws.” Although I may pretend otherwise, many of my own goals, desires, and even my motivation to “grow” has often come from a deep place of insecurity within me - thinking that if I could just fix what was wrong with me, then everything would be okay. I’ve been very aware of this dynamic as I’ve been in the process of creating my intentions for the New Year.

I recently had an insight, (one which I’ve had before but this time it came to me at a deeper level), that maybe instead of focusing on “fixing” my “flaws,” it’s more important to love them instead. I’ve resisted this notion of loving my flaws for most of my life, worrying that if I actually loved the things I thought were wrong with me, they’d somehow never change and I’d be stuck with them.

Ironically, it’s only love that leads to real healing and transformation – which ultimately can create the actual change we say we’re looking for, or a true sense of acceptance that gives us access to authentic freedom and liberation, regardless of circumstances.

At a deep level, all of our “flaws” are subjective and based on our own interpretations, perspectives, and focuses. We obsess about certain aspects of our body or appearance, our personality, our life or work circumstances and deem them as “bad” or “flawed.” But, the truth is they simply are as they are – we add the meaning and interpretation to them.

Regardless of how philosophical we get about it, however, most of us as human beings experience a sense of feeling flawed in certain aspects of our lives and at particular times in life. There is nothing wrong with us for feeling this way. Although, as we each know from experience – feeling flawed can rob us of our energy, our passion, our happiness, our confidence, and our life. It’s one of the most painful ways we allow our ego to run our lives and it can have devastating consequences if we’re not conscious about it.

Here are some ideas about what we can to move through our experience of feeling “flawed,” to a place of acceptance, peace, and love:

1) Acknowledge what’s true for you. The first step is almost every process of growth and transformation is about telling the truth. So often we try to avoid, run from, or pretend our “flaws” away. But, if we relate to some aspect of our bodies, personalities, relationships, careers, or lives in general as a flaw, we first have to get real about it if we’re going to do anything about it.

2) Admit and express the underlying emotions. If we can identify, acknowledge, and ultimately express the true emotions we’re experiencing related to this perceived flaw, we can create a real sense of liberation for ourselves. If a certain aspect of your personality, your body, or your career bothers you and because of it you find yourself feeling ashamed – as uncomfortable or potentially “negative” as it may seem, the best thing you can do is to acknowledge and express your shame. Emotions become positive when they are appropriately expressed and turn negative when they are denied and repressed. Although this is a different understanding of emotions than we’ve been taught, we’ve all had many liberating and positive experiences when we’ve expressed “negative” emotions (like sadness, anger, fear, and more). By expressing our real emotions, we can start to unlock and unhook ourselves from the drama and suffering of the situation, which is actually caused by our denial and repression of these emotions, not the emotions themselves.

3) Forgive yourself. This is a big one and something that many of us, myself included, don’t have a lot of experience with. Most of us have been trained to be hard on ourselves and also that forgiveness has to come from someone or something outside of us. However, true forgiveness comes from within us and is what ultimately sets us free in life. When we feel “flawed” in certain areas of our life, we often have a lot of blame and judgment – some of which may be directed towards other people or situations, but beneath that, most of it is directed at us. When we’re able to forgive ourselves in an authentic way, we create the space for real change and healing to take place.

4) Appreciate. The word appreciate doesn’t mean “like,” “agree with,” or “enjoy,” necessarily. Appreciate means to “recognize the value of something.” What have you learned about yourself and life by dealing with this “flaw?” While pain, issues, and challenges are not the only ways to grow in life, one of the many benefits of our challenges is that we get to learn a great deal about ourselves, others, and life in the process of dealing with them. When we move into a state of genuine appreciation and gratitude for the learning associated with the difficulty, we can move out of feeling sorry for ourselves (which never helps). It’s impossible to experience gratitude and victimhood simultaneously.

5) Love. The ultimate antidote for all suffering is love. Our ability to bring love to our flaws, to care for them with kindness and compassion (as we would for a child, a pet, or a loved one) is what will ultimately heal us and allow the true transformation we’re looking for to take place. Love is the most powerful force in the universe. When we love our flaws we create an environment where we’re either able to make the kinds of specific changes we truly want (from an authentic place of intention) or learn to love and accept ourselves whether an actual “change” takes place or not. Any issue, malady, or problem that shows up in our lives is an opportunity for us to deepen our capacity to bring love, give love, receive love, and accept love.

All of these things, in my own experience, are much easier said than done. And, when we’re able to tell the truth, express our real emotions, forgive ourselves, appreciate our flaws, and bring love to all aspects of our lives (both light and dark), we give ourselves the opportunity to transcend our flaws in a real way. This takes a great deal of intention, support, compassion, and patience. It is much easier to take a pill, avoid things, get busy and distracted, whine and complain, pretend things are “fine,” and various other things we’ve learned to do in life. However, leaning into our “flaws” in an authentic way and doing so with profound love for ourselves, is how we can genuinely heal and end the cycle of suffering.

Quoted from Mike Robbins' Blog.

خویشاوند خدا

2010-01-11T23:47:00.002+04:00

در هوای سرد زمستان پسر شش ساله ای جلوی ویترین مغازه ای ایستاده بود. او کفش به پا نداشت و لباس هایش پاره پاره بودند. زن جوانی از آنجا می گذشت. همین که چشمش به پسرک افتاد، آرزو و اشتیاق را در چشم های او خواند. دست کودک را گرفت و داخل مغازه برد و برایش یک جفت کفش و یک دست لباس خرید. آنها بیرون آمدند و زن جوان به پسرک گفت: حالا به خانه برگرد. پسرک سرش را بالا آورد، نگاهی به او کرد و پرسید: خانم شما خدا هستید؟ زن جوان لبخندی زد و گفت: نه پسرم، من فقط یکی از بندگان او هستم.

پسرک گفت: مطمئن بودم که با او نسبتی دارید

از کتاب بهشت یا جهنم، انتخاب با شماست، مسعود نیلی

به خود آی

2010-01-10T21:47:00.004+04:00

نه مرادم، نه مریدم، نه پیامم، نه کلامم

نه سلامم، نه عیلکم، نه سپیدم، نه سیاهم

نه چنانم که تو گوئی، نه چنینم که تو خواهی

نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم، نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته ام و برده ی دینم

نه سرابم، نه برای دل تنهائی تو جام شرابم

نه گرفتار و اسیرم، نه حقیرم، نه فرستاده ی پیرم

نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم، نه بهشتم؛ چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز

نه گفتم، نه نوشتم

بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم

حقیقت نه به رنگ است و نه بو

نه به های است و نه هوی

نه به این است و نه اوی

نه به جام است و سبوی

گر به این نقطه رسیدی

به تو سربسته و در پرده بگویم

تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را

آنچه گفتند و سرودند، تو آنی

خود تو جان جهانی، گر نهانی و عیانی

تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطه ی عشقی، که تو اسرار نهانی

همه جا تو، نه یک جای، نه یک پای

همه ای، با همه ای، همهمه ای

تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی

تو به خود آمده از فلسفه ی چون و چرایی

به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی

در همه افلاک بزرگی

نه که جزئی، نه چون آب در اندام سبوئی

خود اوئی

به خود آی، تا به در خانه متروکه هر کس ننشینی

و بجز روشنی شعشعه ی پرتو خود

هیچ نبینی و گل وصل بچینی

به خود آی .....

فریدون حلمی

پ.ن. خود اویی، به خود آی تا به درِ خانه متروکه هر کس ننشینی و ... گل وصل بچینی... نمی تونم چیزی در موردش بگم، فقط دوست دارم دوباره و دوباره بخونمش و نه تنها از آهنگ جالب شعرش که از مفهوم ساده و صریحش هم لذت ببرم

بهترین ها

complete this year and start a wonderful new year

2009-12-30T18:40:00.003+04:00

Completion allows us to bring things to a close with a sense of gratitude, authenticity, and peace.

These few days before the new year begins have a magical and sacred quality to them. I appreciate the lull in activity that often takes place this week and the opportunity we have to reflect back on the year that is ending, as well as to create new possibilities and intentions for the year that’s about to start. It often seems more exciting to focus on our “resolutions” for the new year. However, before we jump ahead and start making our goals for next year, it’s essential that we complete the year that is about to end with power and appreciation.

As much as I personally love this completion process, I usually have mixed emotions reflecting back on the year. There is excitement, gratitude, and joy for all of the wonderful accomplishments, experiences, insights, and more. There is also sadness, disappointment, and sorrow over the things that I didn’t accomplish, the people and things I’ll miss, and the places in my life where I failed. This is as true as ever as 2009 comes to a close. This past year I’ve experienced some of the highest highs and lowest lows of my life. I’m truly grateful for all that I’ve learned and experienced this year. And, while I have lots to appreciate from this past year, I also am glad to see it end! More than most years in recent memory, this one did not turn out anything like I thought it would twelve months ago. How about for you?

Due to the common mixture of emotions we experience and especially with a year like 2009 which created a lot of growth opportunities (to put it mildly) for most of us, it’s essential that we embrace and practice the art of completion. Completion is a conscious process we engage in whereby we do and say whatever we need to in order to create a true sense of closure to an experience (in this case, the year that is about to end). Because we often have resistance to authentically celebrating and appreciating ourselves, reflecting honestly on our accomplishments or our failures, acknowledging our real results or lack thereof, grieving loss with depth, and more – we usually just roll through the end of things and either avoid completion all together or move onto the next thing as fast as we can. When we do this, however, we miss out on a sacred and important process.

Completion allows us to bring things to a close with a sense of gratitude, authenticity, and peace. When we allow ourselves to experience a sense of true completion, we move into the next phase bringing with us the gifts, lessons, accomplishments, experiences, and more from what we’ve just been through. When we don’t take the time to truly complete something, we end up carrying baggage, regrets, fear, and unresolved issues into our next experience. These things don’t serve us and often end up undermining our success and fulfillment.

As we get ready for 2010 and begin to think specifically about what we want to create and experience in this new year, one of the most important things we can do is to complete 2009 in an authentic and powerful way.

Completion Questions

Here are some questions you can ask and answer yourself, as a way to create a sense of completion for 2009:

1) What were my biggest lessons in 2009?

2) What am I most proud of from this past year?

3) What were my biggest disappointments in 2009?

4) What am I ready to let go of from this past year?

5) What else do I need to do or say to be totally complete with 2009?

As you take some time to think about and write down your answers to these questions, see if you can reflect on this past year with a sense of appreciation and empathy. The word “appreciate” means to recognize the value of (not necessarily like, agree with, or want to experience again). Whether your year was “wonderful,” “terrible,” or somewhere in between – we each have so much we can appreciate about this past year. And, it’s important for us to have as much empathy as we possibly can for ourselves, especially right now. If you’re anything like me, you probably had some big failures or disappointments this past year. When we can remember that we almost always do the best we can with what we have in each moment of our lives, we can hopefully let go of our feelings of shame, guilt, or embarrassment over any of the things that didn’t go as planned for us in 2009.

See if you can create some sacred time in the next few days to share your answers to these completion questions with some of the important people in your life (and maybe ask them to answer these questions as well). By creating a conscious intention for completion, you will give yourself the gift of appreciation for this past year and in so doing, allow a space to open up in which you can create your goals and intentions for 2010 with a sense of peace, power, and clarity. And, as you ponder these questions, you may realize that there is something important you need to do or say in order to leave 2009 behind and step into 2010 with freedom and peace.

Have fun with this. And, congratulations on completing another year of this magical, bizarre, wonderful, and funny adventure we call life – what a ride!

Quoted from Mike Robbins' weblog

شاید یکی از تفاوت های اساسی میون اونهایی که زندگی می کنن و اونهایی که زندگی رو سپری می کنن، نه توی آرزو کردن و شروع کردن بلکه توی نحوه به پایان رسوندن باشه، آرزو می کنم فقط و فقط سرگرم به دنبال آرزوهامون رفتن باشیم و امیدوارم فقط و فقط وقتی تلاشمون رو پایان بدیم که یه پایان قشنگ و موفق برای آرزومون (مثلا تحققش) رقم زده باشیم... سال جدید میلادی مبارک

بهترین ها

شب یلدا

2009-12-20T22:40:00.002+04:00

یلداتون مبارک... امیدوارم که این شب بهونه ای بشه که دورهم جمع بشیم و ضمن لذت بردن از همنشینی و هم صحبتی همدیگه و البته نوش جان کردن خوش مزه ترین میوه ها و خوراکی ها؛ با آغوش باز به استقبال تغییر بزرگ طبیعت بریم، تغییری که فرا رسیدن زمستون در طبیعت ایجاد می کنه، آرامشی که شور و سرسبزی بهار رو به دنبال خودش میاره... جشن گرفتنِ این طولانی ترین سیاهی (شب) سال درسیه که طبیعت بهمون یاد میده که با باور "به سر شدن سیاهی" زمینه ساز رسیدن سپیدی باشیم. هر سال طبیعتِ باسخاوت، این درس رو برامون تکرار می کنه، امیدوارم که امسال جشن گرفتن رو بهتر یاد بگیریم؛ همین جشن گرفتنی که طولانی ترین سیاهی سال رو به زیباترین و پرخاطره ترین شب سال تبدیل می کنه. یلداتون مبارک

بهترین ها برای شما

شعری از ملک الشعرای بهار

2009-12-12T13:55:00.002+04:00

این دود سیه فام که از بام وطن خاست

از ماست که بر ماست

وین شعله سوزان که برآمد ز چپ و راست

از ماست که بر ماست

جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم

با کس نسگالیم

از خویش بنالیم که جان سخن این جاست

از ماست که بر ماست

ما کهنه چناریم که از باد ننالیم

بر خاک ببالیم

لیکن چه کنیم، آتش ما در شکم ماست

از ماست که بر ماست

...

گوییم که بیدار شدیم! این چه خیالی ست

بیداری ما چیست

بیداری طفلی است که محتاج به لالاست

از ماست که بر ماست

ملک الشعرای بهار

شعری از شاملو

2009-12-12T13:47:00.002+04:00

احساس می کنم

در بدترین دقایق این شام مرگ زای

چندین هزار چشمه ی خورشید

در دلم

می جوشد از یقین

احساس می کنم

در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب

ناگهان

می روید از زمین

احمد شاملو

داستان امروز

2009-12-10T00:08:00.002+04:00

سال هزار و سیصد و چهل و هشت

بامداد سرد بهمن ماه بدنيا مي آيم. پنج خواهر و يك برادر چهارده ساله، در خانه منتظر و به گوش مانده اند و تا خبر تولدم را مي شنوند، هلهله مي كنند. برادرم قلك كوچكش را مي شكند و همان شبانه پولهايش را بر مي دارد و به امامزاده «معطوك» خرمشهر مي برد و نذرش را در ضريح مي اندازد. خدا به او يك «برادر» داده. در آن روزها «برادري» هنوز قيمت داشت

هزار و سیصد و پنجاه و هفت

انقلاب است. كوچه ها را مي دَوَم. وقتي به خانه مي رسم، كسي نيست. همه رفته اند خانه «خديجه خانم» پاي تلويزيون نشسته اند:«هيس! بيا امام رو ببين! امام اومد!» زنها و بچه ها، يكي يكي «صورت امام» را بر صفحه تلويزيون مي بوسند. مادرم كه زن سّيده و معتقدي است، دستي بر صفحه تلويزيون مي كشد و «قل هوالله» مي خواند و مرا فرا مي خواند. جلو مي روم. دستش را مسح مي كشد روي صورتم. در آن روزها «ايمان» هنوز قيمت داشت

هزار و سیصد و شصت و سه

بحبوحه جنگ است. مادرم چادر به سر از دور مي آيد. نگاهش نااميد اما مهربان است. كتابهايم را به او ميدهم تا پولش را از دستش بگيرم و بروم براي ناهار، نان بخرم. اما مي بينم آن كاغذ، پول نيست! «كوپن» است. كوپن روغن يا قند يا برنج. دارد مي رود آن را به «محمودآقاي بقال» بفروشد و با پولش، نان و پنير بخرد! پدرم از يك وانت پياده مي شود، زيرلب به راننده غُر ميزند كه كرايه اضافه گرفته. راننده كرايه اش را به پدرم پس مي دهد و هر دو مي خندند.«همدلي» قيمت داشت.

پدر چهل تومان به مادر مي دهد. مادرم مي گويد: «با اين كه نمي شود چيزي خريد!» پدرم مي گويد:«توكل برخدا! فردا هم خدا كريمه!» در آن روزها «اميد» هنوز قيمت داشت.

هزار و سیصد و شصت و پنج

بمباران هاي دشمن بعثي به شيراز هم رسيده.. پدرم سالهاست «عزادار» شهر دوست داشتني مان «خرمشهر» است. اينجا و آنجا مردم مي گويند بايد كاري براي وطن بكنيم.آن روزها «وطن» هنوز قيمت داشت

يك شب تابستاني سر شام مي گويم:«من با حسن ميخوايم بريم جبهه!» زبان مادرم بند مي آيد! «حسن» همكلاسي ام به «شوخي و جدي» به من مي گويد تصميم گرفته «شهيد» شود تا خانواده فقيرش «بيمه» شوند! جايي شنيده ام:«نگوييد انقلاب براي من چه كرده؟ بگوييد من براي انقلاب چه كرده ام؟» فكر مي كنم. اما معنايش را نمي فهمم. من هم مي خواهم همراه حسن به جبهه بروم تا وقتي كسي پرسيد:«تو براي انقلاب چه كاري كرده اي؟» جوابي داشته باشم! چون هنوز انقلاب براي خانواده فقير ما كاري نكرده و نمي تواني اين سئوال را بپرسي؛ مگر آنكه به سئوال دومي، جواب داده باشي

از طرفي به قول «حسن» در آن شرايط سخت، «يك نان خور» هم كمتر، بهتر! «حسن» را بعد از «شبيخون امُبردستي» ستون پنجم در جزيره مجنون هرگز نمي بينم! مفقودالاثر شده و جز پلاكش چيزي از او باقي نمانده است! در برگشت، حجله اش را سر خيابان شان مي بينم. مي شنوم خانواده اش، پول اهدايي «بنياد شهيد» را قبول نكرده و گفته اند:«حسن جانش را براي اسلام و وطنمان داده، نه براي پول!» هنوز هم وقتي فاتحه مي خوانم، ياد«حسن» هستم و به ياد «مرام» خانواده فقيرش. آن روزها «مرام» هنوز قيمت داشت.

هزار و سیصد و شصت و هشت

يك سال بعد از جنگ، «كار» كم است. اما هنوز «اميد» هست. پول نيست، اما هنوز «توكل» هست. «خوشبختي» نيست، ولي هنوز «خنده» در خانه ها هست. «پدر» چندماهي است «رفته» و بين ما نيست، ولي «وطن» همچنان هست. ما هرچه توانستيم براي انقلاب كرده ایم، ولي انقلاب هنوز كاري از دستش برنيامده! خانواده هنوز در فقر است.آن روزها هنوز «فقر» زينت مؤمنان است و مسابقه ثروت اندوزي شروع نشده

پدرم در خاك سوخته خرمشهر «جان» داده و من از اينكه جنازه اش را از شهرش انتقال داديم و در شيراز دفنش كرديم، هنوز احساس گناه مي كنم. مي گويم خرمشهري كه ما رفتيم و ديديم، نه گورستان داشت.نه غسالخانه داشت و نه حتي «قبركن»! چاره اي نداشتيم مادرم مي گويد اينجا هم جزو خاك وطنشه. «خاك پاك» ايرانه. فرقي نداره! آن روزها هنوز «خاك» قيمت داشت.

در خرمشهر، آن قدر «بيكاري» هست كه راننده ماشيني كه كنُترات مي كند تا ما و جنازه پدر را به شيراز ببرد، تا خود شيراز سرخوش است كه مسافري گير آورده و با صداي كم،ترانه هاي «آغاسي» را زمزمه مي كند! بعد به خود مي آيد و آهي مي كشد و زيرلب فاتحه اي مي خواند. دست آخر «نصف» پولش را بابت شرمندگي يا همدردي نمي گيرد.آن روزها هنوز «معرفت و همدردي» قيمت داشت

هزار و سیصد و هفتاد و یک

مي آيم تهران. روزنامه «سلام» و خبرنگاري مي كنم و در اتاقي در طبقه آخرش، شبها مي خوابم و روزها مي نويسم. اما كم خوابي هميشگي را دارم. هنوز هم مي نويسم و هنوز هم كم مي خوابم. با خودم مي گويم بايد كاري بكنيم. هنوز مي دانم بايد كاري براي «ايران» بكنيم. تا روزي كه ايران براي ما «كاري» بكند! با اين حال؛ «ايران» هنوز قيمت داشت.

«تكه ناني» داشتيم. «خرده هوشي»، ايماني، ديني،... و صداي اذان مرحوم مؤذن زاده، هميشه به يادمان مي انداخت كه هرچه نباشد، آن بالاها يك «خدايي»هست! خدايي كه خيلي كارها برايمان كرده، بي آنكه پرسيده باشد: «تو براي خداي خود چه كرده اي؟»

... واكنون؛

مي نويسم: در دوره انقلاب و جنگ و بعد از آن، از بمباران و گرسنگي وسختي ها عبور كرديم و با «زردي فقر» ساختيم و زنده مانديم. «اميد» داشتيم. مي دانستيم روزي ايران «ساخته» خواهد شد. حالا گويا سالهاست مُرده ايم و ديگر زندگي نمي كنيم. فقط زنده ايم. يكي آمده و زده به سيم آخر و مي گويد همه آنها كه در اين سالها معتمدان ما و رهبران كشور بودند، مشتي «دزد» بوده اند. رهبران كشور مي گفتند «مسئولان» دارند ما را به سمت «ارزشها» مي برند! و كشور را به «بهشت» تبديل خواهند كرد! اما حالا يكي آمده و مي گويد از همه اين سي سال، بیست و هفت سالش ما توسط «منتخبين مردم» و «معتمدين امام و رهبري»، «چاپيده» شده ايم! «چپاول» شده ايم! او مسئولان قبل از خود را به «فساد و دزدي» متهّم مي كند و ما را براي «حماقت» انتخاب مشتي دزد و فاسد! سرزنش مي كند و رأي مي خواهد! در مناظره تلويزيوني، روبروي نخست وزير سالهاي جنگ مي نشيند و با تهديد مي پرسد: «بگم؟ بگم؟» و عكس همسر او را نشان مي دهد تا «پرده از تخلف تحصيلي!» او بردارد! ولي فراموش كرده تا همين چندماه قبل يك «دكتر جعلي» را وزير كشور كرده بود و تا آخر از او حمايت كرد تا همين انتخابات را آن دكتر فريبكار برگزار كند! او به جز همين «اتهامات كلي» و افشاي مافياهاي خيالي، چيزي ندارد كه بگويد.اما ما را «بهت زده» مي كند

به آن بیست و هفت سال و ادعاي دزدي هاي ميلياردي و صحت و سقم اين افتراها كاري نداريم. اما به چيزهايي فكر مي كنم كه اكنون سالهاست مُرده اند. در همين چهارسال، ما چند فقره «تلفات ارزشي» داده باشيم كافي است؟ مايي كه در آغوش بمباران و گرسنگي و فقر، «زندگي» مي كرديم. در كنار «نفرت از دشمن» به وطن و خانواده و خدا عشق داشتيم وعاشقي مي كرديم. در اوج مشكلات، «گذشت» را مي شناختيم و فداكاري مي كرديم. در بحبوحه بي ناني، ما دين داشتيم. مسجد و زيارتگاه و امامزاده مي رفتيم. نذر مي كرديم. اخلاق داشتيم. برادري داشتيم. مرام داشتيم. در تمام آن بیست و هفت سال ما «دل» داشتيم. در دل مان، عشق به «ايران» داشتيم. و در ايران مان، يك دنيا اخلاق و «ايمان» داشتيم! و حالا يكي آمده و در پايان چهارسال دولتش، سكوتش را شكسته تا به زعم خودش دوباره افشاگري كند! چون «ترس از شكست» در انتخابات را به طور جدي تري لمس كرده است! حالا او، بعد از چهارسال، دوباره با جذابيت هاي «افشاگري» آمده و به ما خبر مي دهد كه ما ملتي «دزد زده ايم». «چپاول شده ايم». اما نمي گويد بزرگترين چيزهاي ما را در دوره «خود او» دزديده اند! نمي گويد در دوران خود او، «اعتماد» ما را دزديدند. «ايمان» ما را ربودند. «اخلاق» ما را چاپيدند..... «برادري» را در دل برادران كشتند. «وطن پرستي» را به سُخره گرفتند! غرورملي ما را پايمال كردند! ايثار را در دل ما كشتند! و عاشقي را، غارت كردند! دين و دنيا و آخرتمان را كه از روز ازل «قيّم» بودند! بعد از اينهمه «تلفات» كه داده ايم، با خود مي انديشم:«ما را به سخت جاني خود، اين گمان نبود

متن نامه ایه که تازگی ها خوندم، اسم نویسنده متن رو نتونستم پیدا کنم

بهترین ها

قهرمان

2009-12-09T07:31:00.003+04:00

نقل قول: "وقتی گالیله را برای استغفار (کلیسا پسند) به محاکمه می بردند، تمامی پیروان و شاگردانش با دلهره و اضطراب در پشت درب های بسته مدت ها به انتظار صف کشیده بودند که استادشان و بزرگشان، رهبر فکری شان علی رغم فشارهای طاقت فرسای ارشادی، داخل دادگاه سربلند و سرافراز، با گامهای استوار پای به بیرون نهد و بگوید... زمین هنوز می چرخد. اما دریغ که استاد سرافکنده و پژمرده، رنجور از فشارهای تحمل کرده، سر به زیر از ابراز آن چه که خود هرگز به آن ایمان نداشت، آرام و آهسته به قرائت استغفارنامه برای همه آنچه که برخلاف عقیده کلیسا گفته بود پرداخت... آن چه برای پیروانش مانده بود، یاس بود، و سرشکستگی... از شاگردان یکی فریاد زد: "بیچاره ملتی که قهرمانش را از دست بدهد" و در اینجا برتولد برشت از قول گالیله چه زیبا می گوید: "بیچاره ملتی که به قهرمان نیاز داشته باشد." "

داستانی که اینجا براتون نقل کردم رو تو کتاب جامعه شناسی خودمانی (شاه کار حسن نراقی) خوندم، کتاب محشریه که خوندنش رو به همه تون توصیه می کنم، شما در مورد این داستان چه نظری دارین؟ بهتر بود که گالیله رفتار دیگه ای می کرد؟ اگه شما به جای اون بودین چه می کردین؟ دلتون برای پیروانش می سوزه؟ ...

خب بذارین خودم به این سوالها جواب بدم.به نظر من اصلا مهم نیست که گالیله بعد از به قول نویسده، فشارهای ارشادی، چه حرفی به زبون بیاره، من اگه خیلی اهل علم و دانش باشم، می رم مطلبش رو می خونم و هر چی فهمیدم و برداشت کردم رو تو ذهنم جا می دم، جدا هم تلاش می کنم از سر بیکاری و بی هیجانی هم که باشه، حتی ثانیه ای رو به قضاوت در مورد رفتار گالیله اون هم بعد از ارشاد فشارکی صرف نکنم. این رو می خوام بگم در واقع مسوولیت برداشتم از واقعیت رو خودم به گردن می گیرم اگه فهمیدم که چی میگه خب یادش می گیرم، نفهمیدم هم که خب هی چی می رم سروقت زندگیم. تصور من اینه که ارزش کاربردی یا غیر کاربردی حرفها و نظریات آدم ها مستقل از خودشون و ارزش خودشون و یا رفتار خودشونه، همونجوری که تمام پزشک ها حتی همون موقع که سیگار گوشه لبشونه، کشیدن سیگار رو منع می کنن و حرف درستی هم به نظر من می زنن و اگه به کارش بگیریم به نفعمون می تونه باشه... باید در برابر هر ایده آل سازی و قهرمان پروری مقاومت کنیم، چون ایده آلی وجود نداره، ممکنه یه سری حرفای خیلی باحال از کسی بشنویم یا بخونیم، خب عالیه، مخصوصا اگه بتونیم بفهمیمشون و هر از گاهی هم که شده ازشون استفاده کنیم که دیگه محشره، حتی اگه خود اون آدمهایی که این شانس رو داشتن که همچین بینشی پیدا کنن که همچون حرفهایی رو به ما یاد بدن، رفتار کاملا متفاوتی داشته باشن. در واقع تاکید می کنم، مسوولیت به دردخور بودن یا نبودن مطالب با خودمونه، نه با کاشف و گوینده مطالب. این ایده، خیلی با تقلید و قهرمان سازی مشکل داره و در واقع من اساسا دارم با به هم چسوندن این مفاهیم سعی می کنم که حواس شما رو به اتفاقای دور و برمون و حتی رفتارهای خودمون منعکس کنم اما این بار با یه نگاه تازه...،

یه رفتار یکمی غیر متعارف خیلی توجه من رو به خودش جلب می کنه، اونهم رفتاریه که آدمهای خیلی درمونده می کنن (البته من تو فیلم ها فقط دیدم) و می رن سروقت ظرفهای زباله و از توشون چیزای قابل خوردن یا قابل مصرفهای دیگه پیدا می کنن، شاید ما هم باید، تو اتفاقای دورو ورمون همین رفتار رو بکنیم، اینجوری کم کم همه کس و همه چیز جالب تر و دوست داشتنی تر میشه، چرا که ما دنبال جذابیت و نقاط دوست داشنتیشون میگردیم، و همینجور شاید لابه لای حرفهای خیلی روزمره هم پندهایی پیدا کنیم که دست کم برای خودمون خیلی کارآمد و مفید فایده باشه

یه نکته دیگه هم اینکه، خیلی ها وقتی خوشمزه ترین خوراکی ها هم دستشون می رسه، مثلا یه بستنی شکلاتی خیلی لذیذ، اول لایه خامه روش رو بر می دارن و دور میندازن، نه که بد مزه باشه، یا بد باشه، به این خاطر که براشون مناسب نیست. در واقع شاید از بهترین خوراکی ممکن هم یه بخشی رو دور می ریزن و لذت خوردن بقیه اش رو می برن، حالا من کاری ندارم که این خامه حروم می شه، شاید بهتر باشه به مسوولش بگن که خامه نده از اولش اینجوری اون هم سود بیشتری می کنه... مساله اینه که موشکافی (انتخاب و جدا کردن مناسب و نا مناسب) همیشه و همه جا به کار میاد، چون هیچ پدیده صد در صد و خالصی وجود نداره، ... حواسمون باشه که تو فاز تقلید از یه قهرمان خود ساخته نریم که این جوری بزرگترین نعمتی که برای بهتر زندگی کردن بهمون داده شده (قدرت انتخاب و تفکرمون) رو بدون مصرف و فایده رها کرده، اجازه می دیم که بقیه (قهرمانمون، حرکت فکری که جزئی ازش شدیم و یا ...) به جای ما زندگی کنن ...

بهترین ها برای شما

داریوش - دارم آتیش می گیرم

2009-12-02T18:40:00.002+04:00

تو سینه این دل من می خواد آتیش بگیره

مونده سر دوراهی چه راهی پیش بگیره

یکی حالا پیدا شده قدر اونو میدونه

رگ خواب یار منو رقیب من می دونه

یکی حالا پیدا شده قدر اونو می دونه

رگ خواب یار منو رقیب من می دونه

وای، دارم آتیش می گیرم

دیگه از غصه و غم

دلم می خواد بمیرم

وای، اگه برگرده پیشم

براش پروانه می شم

ازش جدا نمی شم

نمی تونه مرغ دلم از حسودی بخونه

نمی دونه روی کدوم شاخه باید بمونه

اگه یه روز ببینم کسی براش می میره

حسودی رو میاره، دلم آتیش میگیره

می ترسم حرفای خوبی توی گوشش بخونه

می ترسم اون تا به سحر، تو خلوتش بمونه

وای، دارم آتیش می گیرم

دیگه از غصه و غم

دلم می خواد بمیرم

وای، اگه برگرده پیشم

براش پروانه می شم

ازش جدا نمی شم

یکی حالا پیدا شده قدر اونو می دونه

رگ خواب یار منو رقیب من می دونه

پ.ن. از اون موزیکهاست که هر از گاهی گوشش می کنم، اما این بار که این آهنگ به گوشم خورد، سادگی و صراحت شعرش توجهم رو جلب کرد، برعکس بارهای قبل که توش فقط و فقط ندامت و پشیمونی می دیدم، این بار سادگی دیدم و صراحت اونم از نوع خوبش و به مقدار زیاد، شنیدنش انقدر برام لذت بخش بود که فکر کنم یه ساعتی تکرار می شد و بهش گوش می کردم تا اینکه بالاخره نشستم و نوشتمش، نمی گم با تمام حرفاش صد در صد موافقم، اما بیانش رو دوست دارم، تو دنیای آدم بزرگا که همیشه هم خیلی جای باحالی نیست یه دسته اتفاقایی هست که میفته یعنی چه بخوای چه نخوای میفته، اینو نمی گم که گفته باشم آدم بزرگا که ممکنه خودمون هم تو دار و دستشون باشیم، مفعولن و دنیاشون فاعل، نه! همین اتفاقا هم که در موردشون دارم صحبت می کنم پیامد تصمیم های خودمونن که خب، بهتره که پیش بیان (دست کم تا زمانی که فکرمون همونجوره و تصمیممون همونجور) و اتفاقا شاید بهتر هم باشه که دقیقا همینجوری هم پیش بیان، اما این بخشش رو نمی شه نگفت که رخ دادنشون همون موقع باحال نیست یعنی اصلا باحال نیست، چه بسا مدتها هم طول می کشه که بفهمی شاید چیز باحالی هم توش بوده و بتونی باهاشون کنار بیایی، اما خب اگه تصمیم نداشته باشی که مفعول باشی و دنیا فاعل، اگه نخوای بعدا فکرهایی از جنس آخ چی میشد اگه فلان کار رو هم کرده بودم، با بهمان حرف رو هم زده بودم، باید یاد بگیری که یه بار فرصت داری اونهم همون موقعی هست که وسط گود هستی، پس بهتره که هر کاری که از دستت برمیاد بکنی، اصلا باید تا می تونی حال کنی، چون اون اتفاقا که در موردش گفتم هیچ موقع با من و تو هماهنگ نمی کنن و خبر نمی دن که کی قراره رخ بدن، بهتره خودت باشی، سعی کنی راحت باشی، و سخت ترین حرفا رو هم بیشتر از همه به زبون بیاری البته اگه واقعا منظورت رو بیان می کنن، یه جایی خوندم که بودا گفته (البته بعدا جای دیگه خوندم که شاید کس دیگه ای هم گفته) می گفتم خوندم که گفته سخت ترین حرفا گفتن دوستت دارم، معذرت می خوام و کمکم کنه، آره شاید همون زمانی که توی گود هستی و همه چیز داغه و خیلی باحال داره پیش می ره، باید کلا نگرانی اینکه آیا به همین خوبی می مونه یا نمی مونه رو بریزی دور، خودت باشی و این سه تا سخت ترین ها رو هم هر موقع که حسش پیش اومد بگی بدون معطلی به زبون بیاری (به صورت خاصی اولیش رو دوست دارم) چون ممکنه اگه صبر کنی با این خیال که به موقعش میگی، قبل از اینکه گفته باشی، از گود بیرون اومده باشی ...، بازم می گم، هیچ موقع دیر نیست، اگه حتی تا الان هیچ موقع این کارها رو نکردی اما دوست داری انجامشون بدی، همین الان این کار رو بکن، اگه هم که حالا همین الان الان نمی شه، تو اولین فرصتی که پیش اومد ... عجب

بهترین ها برای شما

دوست

2009-11-22T00:10:00.002+04:00

زندگی رو دوست دارم، چون بهم فرصت میده دنیا رو بشناسم، دنیا رو دوست دارم چون آدم ها توش زندگی می کنن، آدم ها رو دوست دارم چون بینشون کسانی هستن که دوستم هستن، و کسانی هم هستن که هنوز پیداشون نکردم اما یه روزی دوستم خواهند بود. دوست هام رو دوست دارم، چون می تونم براشون از زندگی، از دنیا، از آدمها، از خودم حرف بزنم، دوستشون دارم چون اونها هم برام از زندگی و دینا و آدمها و خودشون حرف می زنن...

وقتی نامه ای از دوستی به دستم می رسه و می بینم تو این دنیای شلوغ و پرمشغله، تصمیم گرفته از بین همه کارهایی که می تونسته انجام بده، بشینه و برای یک آدم دیگه نامه بنویسه، و تازه از بین این همه آدمی که تو این دنیا هستن و می تونست براشون بنویسه، من رو انتخاب کرده و برای من نامه ای نوشته تصور می کنم هدیه ای رو باز می کنم که خیلی بزرگه اونقدر بزرگ که تموم دنیا با تموم آدمهاش توش جا می شن و این هدیه بزرگ و با ارزش رو دوستم برای من فرستاده.

تقدیم به تمام دوستانی که دوستی کردن باهاشون عمیق ترین لذتیه که تو این دنیای بزرگ نصیبم شده...

بهترین ها برای شما

انتظار

2009-11-21T00:16:00.003+04:00

صدای تاسها روی تخته نرد، همهمه مبهم شوخی کردن و کرکری خوندن تو بازی تخته نرد، تق تق مترونوم، صدای پیانو، هر از گاهی صدای تیک تیک ساعت دیواری، چیزی به غروب نمونده، داره ماه سوم هم می گذره، حس غریبش میگه که دیگه فردا تکلیف معلوم میشه، اون روزی که منتظر بودن رو شروع کرد، اصلا نمی دونست که این همه ممکنه طول بکشه، اوائلش با شمردن روزها دلنگران بود، اما الان دیگه دل نگرانیی تو کار نیست، روزهای زیادی رو با انگیزه فراوون مشغول و سرگرم بوده، چند روزی رو هم با تردید و هراس اینکه اگه بشه ... اگه نشه ... سپری کرده، این انتظار خودش یه سفر بوده براش، سفری که با هیجان زمان و اصرار اینکه وای حتما باید بشه شروع شد و تو پیچ و خم مسیر کم کم پی برد که واقعا اون چیزی که باید پیش بیاد تا بتونه به آرزوهاش برسه، این نیست که بهش جواب مثبت بدن، اینهم نیستش که بهش جواب منفی بدن، بلکه اینه که تصمیم بگیره تو هر شرایطی بهترین تلاشش رو بکنه تا هر روز یکمی به آرزوهاش نزدیک تر بشه، از وقتی که به این مساله پی برده، لذتی از انتظار کشیدن می بره که شاید پیشتر تو هیچ چیزی تجربه اش نکرده بود. فردا روز مهمیه چون به هر حال تصمیم داره برنامه ای که تا به امروز طبق اون منتظر بود رو دستخوش تغییر کنه، احساس می کنه آمادگی لازم رو پیدا کرده تا بخشی از رویاهاش رو بدون این که بیشتر از این معطل اتفاقات دنیای خارج بشه، محقق کنه. حسش بهش میگه اونچه گذشته، تمام خوشیها، تمام تردیدها، همه و همه کوله بارش رو پر کرده و آماده اش کرده تا بتونه، آروم آروم، با انگیزه بالا و انرژی زیاد تغییر جدیدی وارد زندگیش کنه. کوک مترونوم تموم شد، صدای پیانو قطع شد، تیک تیک ساعت واضح تر شد، صدای کوک کردن مترونوم، تق تق تق ... و دوباره طنین پیانو فضا رو پر کرد... حس خوبیه که آدم فکر کنه، انقدر به هدفش نزدیکه که دیگه مهم نیست قبولش کنن یا نکنن، می دونه تاحدی نزدیک شده که به هر حال به هدفش میرسه، انتظار کشیدن به این سبک و سیاقی که این اواخر یاد گرفته، جوری دلچسب و شیرین شده، که داره فکر می کنه که ممکنه دلش برای انتظار کشیدن و امیدوار موندن تو شرایط ابهام هم تنگ بشه...

دوست و دشمن

2009-11-21T00:12:00.002+04:00

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند

قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند

لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند

لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها

قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند

عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند

مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند

حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند

تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است

اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان!

داستاني از منوچهر احترامي

متشکرم

2009-11-20T12:49:00.002+04:00

همین چند روز پیش، "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا" پرستار بچه‌‌‌هایم را به اتاقم دعوت كردم تا با او تسویه حساب كنم.

به او گفتم: بنشینید"یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌اِونا"! می‌‌‌‌دانم كه دست و بالتان خالی است امّا رو دربایستی دارید و آن را به زبان نمی‌‌‌آورید. ببینید، ما توافق كردیم كه ماهی سی‌‌‌روبل به شما بدهم این طور نیست؟

- چهل روبل.

نه من یادداشت كرده‌‌‌‌ام، من همیشه به پرستار بچه‌‌هایم سی روبل می‌‌‌دهم. حالا به من توجه كنید.

شما دو ماه برای من كار كردید.

- دو ماه و پنج روز

دقیقاً دو ماه، من یادداشت كرده‌‌‌ام. كه می‌‌شود شصت روبل. البته باید نُه تا یكشنبه از آن كسر كرد. همان طور كه می‌‌‌‌‌دانید یكشنبه‌‌‌ها مواظب "كولیا" نبودید و برای قدم زدن بیرون می‌‌رفتید.

سه تعطیلی ... "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اونا" از خجالت سرخ شده بود و داشت با چین‌‌های لباسش بازی می‌‌‌كرد ولی صدایش در نمی‌‌‌آمد.

سه تعطیلی، پس ما دوازده روبل را می‌‌‌گذاریم كنار. "كولیا" چهار روز مریض بود آن روزها از او مراقبت نكردید و فقط مواظب "وانیا" بودید فقط "وانیا" و دیگر این كه سه روز هم شما دندان درد داشتید و همسرم به شما اجازه داد بعد از شام دور از بچه‌‌‌ها باشید.

دوازده و هفت می‌‌شود نوزده. تفریق كنید. آن مرخصی‌‌‌ها ؛ آهان، چهل و یك‌ ‌روبل، درسته؟

چشم چپ "یولیا واسیلی ‌‌‌‌اِونا" قرمز و پر از اشك شده بود. چانه‌‌‌اش می‌‌لرزید. شروع كرد به سرفه كردن‌‌‌‌های عصبی. دماغش را پاك كرد و چیزی نگفت.

و بعد، نزدیك سال نو شما یك فنجان و نعلبكی شكستید. دو روبل كسر كنید.

فنجان قدیمی‌‌‌تر از این حرف‌‌‌ها بود، ارثیه بود، امّا كاری به این موضوع نداریم. قرار است به همه حساب‌‌‌‌ها رسیدگی كنیم.

موارد دیگر: بخاطر بی‌‌‌‌مبالاتی شما "كولیا " از یك درخت بالا رفت و كتش را پاره كرد. 10 تا كسر كنید. همچنین بی‌‌‌‌توجهیتان باعث شد كه كلفت خانه با كفش‌‌‌های "وانیا " فرار كند شما می‌‌بایست چشم‌‌هایتان را خوب باز می‌‌‌‌كردید. برای این كار مواجب خوبی می‌‌‌گیرید.

پس پنج تا دیگر كم می‌‌كنیم.

در دهم ژانویه 10 روبل از من گرفتید ...

"یولیا واسیلی ‌‌‌‌‌‌اِونا" نجواكنان گفت: من نگرفتم.

امّا من یادداشت كرده‌‌‌ام.

- خیلی خوب شما، شاید …

از چهل ویك بیست وهفت تا برداریم، چهارده تا باقی می‌‌‌ماند.

چشم‌‌‌هایش پر از اشك شده بود و بینی ظریف و زیبایش از عرق می‌‌‌درخشید. طفلك بیچاره !

- من فقط مقدار كمی گرفتم.

در حالی كه صدایش می‌‌‌لرزید ادامه داد: من تنها سه روبل از همسرتان پول گرفتم ... ! نه بیشتر.

دیدی حالا چطور شد؟ من اصلاً آن را از قلم انداخته بودم. سه تا از چهارده تا به كنار، می‌‌‌كنه به عبارتی یازده تا، این هم پول شما سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا، سه‌‌‌تا . . . یكی و یكی.

یازده روبل به او دادم با انگشتان لرزان آنرا گرفت و توی جیبش ریخت.

به آهستگی گفت: متشكّرم!

جا خوردم، در حالی كه سخت عصبانی شده بودم شروع كردم به قدم زدن در طول و عرض اتاق.

پرسیدم: چرا گفتی متشكرم؟

به خاطر پول.

یعنی تو متوجه نشدی دارم سرت كلاه می‌‌گذارم؟ دارم پولت را می‌‌‌خورم؟ تنها چیزی می‌‌‌توانی بگویی این است كه متشكّرم؟

- در جاهای دیگر همین مقدار هم ندادند.

آن‌‌ها به شما چیزی ندادند! خیلی خوب، تعجب هم ندارد. من داشتم به شما حقه می‌‌زدم، یك حقه‌‌‌ی كثیف حالا من به شما هشتاد روبل می‌‌‌‌دهم. همشان این جا توی پاكت برای شما مرتب چیده شده.

ممكن است كسی این قدر نادان باشد؟ چرا اعتراض نكردید؟ چرا صدایتان در نیامد؟

ممكن است كسی توی دنیا این قدر ضعیف باشد؟

لبخند تلخی به من زد كه یعنی بله، ممكن است.

بخاطر بازی بی‌‌رحمانه‌‌‌ای كه با او كردم عذر خواستم و هشتاد روبلی را كه برایش خیلی غیرمنتظره بود به او پرداختم.

برای بار دوّم چند مرتبه مثل همیشه با ترس، گفت: متشكرم!

پس از رفتنش مبهوت ماندم و با خود فكر كردم در چنین دنیایی چقدر راحت می‌‌شود زورگــــو بود

داستان کوتاه متشکرم، آنتوان چخوف

پ.ن. چقدر راحت می شود زورگــو بود

Phase - Kaash Yeki

2009-11-17T15:41:00.005+04:00

پیشنهاد می کنم قبل از اینکه شروع کنین به خوندن شعر موزیک کاش یکی عاشقم می شد، فایل موزیک رو از این لینک بگیرین و همزمان گوش کنین و بخونین

کاش یکی عاشقم می شد

قلب منو نشون می کرد

ستاره بخت منو راهی آسمون می کرد

کاش یکی عاشقم می شد

به پای عشق من می موند

صداقتـو مثل غزل برای قلب من می خوند

کاش یکی عاشقم می شد

دست توی دست من می ذاشت

اگه به خاطر دلم دیگه کسی رو دوست نداشت

کاش یکی عاشقم می شد

دست توی دست من می ذاشت

اگه به غیر من دیگه عشقی تو دلش نداشت

کاش یکی عاشقم می شد

منو به رویا می سپرد

من واسه اون می مردم و

اونم برای من می مرد

کاش توی این دنیای سرد

یه مهربون پیدا می شد

تا قفل تنهایی من بعد یه عمری وا می شد

توی تموم لحظه ها اسمشو فریاد می زدم

کاری می کردم که ازم دور نشه حتی یه قدم

براش مثه یه آسمون پر از ستاره می شدم

فدای عشق اون فقط با یه اشاره می شدم

کاش یکی عاشقم می شد

که خواب بوسه دیده بود

همونی که اشکای من به خاطرش چکیده بود

کاش یکی عاشقم می شد

دست توی دست من می ذاشت

اگه به خاطر دلم دیگه کسی رو دوست نداشت

کاش یکی عاشقم می شد

که خواب بوسه دیده بود

همونی که اشکای من به خاطرش چکیده بود

پ.ن. معمولا ای کاش در مورد آرزوهایی به کار می ره که دست نیافتنی شدن یا درست تر بگم، از اینکه دنبالشون بریم کوتاه اومدیم، خب این شعر رو من نگفتم، اما اگه می خواستم عشقم رو توصیف کنم این خصوصیات رو هم می نوشتم، جدا کارش رو دوست داشتم و همین که برای اولین بار شنیدمش، دنبالش گشتم تا بتونم اینجا بنویسمش که شما هم بشنوین و بخونین، ... می گفتم این "کاش" رو به این مفهوم در نظر بگیرین که صبر می کنم تا پیداش کنم یا پیدام کنه، اونم نه از مدل صبر کردنی که براش باید بری سر یه چاه نامه تو سوراخ زمین بندازی، از اون انتظار کشیدنها که خودشون به خودی خود پر از خوشی و صفاست، انتظار کشیدنی که اسمش رو انتظار فعال میذارم (در تضاد با انتظار منفعل) ... امیدوارم همه مون بتونیم قبل از رسیدن به آرزوهامون از تلاش کردن/انتظار کشیدن براشون دست نکشیم، بهترین ها برای شما

مارتیک - نیلوفر آبی

2009-11-17T12:09:00.003+04:00

زیر چتر گل نشستم، به یادت چشمامو بستم

خواب دیدم که گل شدم من، گل نیلوفر آبی

وای چه خوابی، وای چه خوابی

ابر بود و آسمون بود، رو زمین رقص بارون بود

تو هوا رنگین کمون بود، سبز و سرخ و رزد و آبی

وای چه خوابی، وای چه خوابی

توی یک جزیره انگار پری دریایی دیدم،

اما اون پری تو بودی، پر زدم به تو رسیدم،

آخ که من تا تورو دیدم، تو رو با بوسه پوشیدم

دور اون تنت پیچیدم، چه تنی چه پیچ و تابی

وای چه خوابی، وای چه خوابی

اما از خواب که پریدم، جاتو پیشم خالی دیدم

مونده بود عطر تن تو رو تنم چه عطر نابی

وای چه خوابی، وای چه خوابی

پ.ن. از شنیدن موزیک و یا خوندن شعرش سیر نمی شم، پری دریاییش رو هم خیلی دوست دارم

داستان پرنده و قفس

2009-11-16T09:05:00.002+04:00

روزی روزگاری، پرنده‌ای بود با یك جفت بال زیبا و پرهای درخشان، رنگارنگ و عالی و در یك كلام، حیوانی مستقل و آماده پرواز، در آزادی كامل. هر كس آن را در حین پرواز می‌دید خوشحال می‌شد. روزی زنی چشمش به پرنده افتاد و عاشقش شد. در حالی كه دهانش از شدت شگفتی باز مانده بود، با قلبی پرتپش و چشمانی درخشان از شدت هیجان، به پرواز پرنده می‌نگریست. پرنده به زمین نشست و از زن دعوت كرد با هم پرواز كنند... و زن پذیرفت... هر دو با هماهنگی كامل به پرواز درآمدند... زن پرنده را تحسین می‌كرد، ارج می‌نهاد و می‌پرستید... ولی در عین حال می‌ترسید. می‌اندیشید مبادا پرنده بخواهد به كوهستانهای دور دست برود. می‌ترسید پرنده به سراغ سایر پرندگان برود و یا بخواهد در سقفی بلندتر به پرواز درآید.. زن احساس حسادت كرد... حسادت به توانایی پرنده در پرواز. ... و احساس تنهایی كرد. اندیشید: «برایش تله می‌گذارم. این بار كه پرنده بیاید، دیگر اجازه نمی‌دهم، برود.» پرنده هم كه عاشق شده بود، روز بعد بازگشت، به دام افتاد و در قفس زندانی شد. زن هر روز به پرنده می‌نگریست. همه‌ی هیجاناتش در آن قفس بود. آن را به دوستانش نشان می‌داد و آنها به او می‌گفتند: «تو همه چیز داری!» ناگهان دگرگونی غریبی به وقوع پیوست. پرنده كاملا در اختیار زن بود و دیگر انگیزه‌ای برای تصرفش وجود نداشت. بنابراین علاقه‌ی او به حیوان، به تدریج از بین رفت. پرنده نیز بدون پرواز، زندگی بیهوده‌ای را می‌گذراند و در نتیجه به تدریج تحلیل رفت؛ درخشش پرهایش محو شد، به زشتی گرایید و دیگر جز موقع غذا دادن و تمیز كردن قفس، كسی به او توجهی نمی‌كرد. سرانجام، روزی پرنده مرد. زن دچار اندوه فراوانی شد و همواره به آن حیوان می‌اندیشید؛ ولی هرگز قفس را به یاد نمی‌آورد. تنها روزی در خاطرش مانده بود كه برای نخستین بار پرنده را خوشحال در میان ابرها و در حال پرواز دیده بود

مقدمه پائلو كوئلیو بر كتاب آلبرت كلایتون گالدن، ترجمه آیسل برزگر، نشر سروینه

ترس از دست دادن

2009-11-16T09:01:00.003+04:00

ترسِ از دست دادن، زیستن در زمان حال نیست، زیستن در آینده است

وقتی بیم از دست دادن چیزی را داریم، خود را مستعد از دست دادن آن می‌كنیم و این در مورد همسر، دوست، كیف پول، مسابقه تنیس و هر چیز دیگری مصداق پیدا می‌كند. ... این قوانین با همین قوت و ظرافت در مورد روابط انسانی نیز حاكم هستند. وقتی می‌ترسیم عشق یا محبت كسی را از دست بدهیم، بلافاصله در معرض خطر از دست دادن آن قرار می‌گیریم. اصل از این قرار است: "برآنچه كه دارید تمركز كنید، از داشتن آن لذت ببرید و نگران از دست دادنش نباشید." و بر آنچه دلخواه شماست تمركز كنید، فكر كردن به ترسها آنها را به سوی شما می‌كشد. اصل جذب ترسها براستی اصلی شگفت‌انگیز است! معنایش این است كه ما به رو در رویی با ترسها فراخوانده می‌شویم تا از این طریق خود را به رشد برسانیم. ... در خصوص ترس از دست دادن، گفتنی است كه قوانین جهان همواره انسان را به ایستادن روی پای خویش تشویق می‌كند. اگر بر این باور باشیم كه با از دست دادن چیزی یا كسی زندگی ما رو به نابودی خواهد گذاشت آنگاه چه بسا جهان تصمیم بگیرد به ما اثبات كند كه بدون آن چیز یا آن كس هم قادر به زندگی خواهیم بود.

راز شاد زیستن، اندرو متیوس، وحید افضلی راد، نشر نیریز.

yas - piade misham

2009-11-16T08:49:00.002+04:00

تو این پست، متن یکی از آهنگهای یاس رو می نویسم، توصیه میکنم که اگه می تونین حتما موزیک رو هم گوش کنین. لینک فایل موزیک این زیر هست، البته شاد نیست، شاید ناراحتتون هم بکنه، از اون دسته حقایقه که ای کاش وجود نمی داشتن

http://s1.bia2.com/mp3/Yas_Piadeh-Misham_(www.Bia2.com).zip

صورت خسته، نگران و بی‌ آرامش و مریض

که قایم شده بود زیر آرایش غلیظ

زخمی از خاطرات تلخ دیروز

چشم میدوخت به خیابون سرد بی‌ روح

با تحمل سنگینی‌ نگاه آدما

ادامه میداد او به راه ناتمام

و اولین بار، برای آخرین راه

بهتره بگم که آخرین چاه

تنها، دو دل‌، تو فکر و با تعجب

دنبال چی‌ بود؟ پول یا توجه؟

تو روزگاری که هر کسی‌ دنبال آشناست

دخترک میگرده پی‌ یه فرد ناشناس

که از اون غریبه‌ها یه عده ماییم

آروم اشاره زد که شیشتو بده پایین

فقط میتونیم امشبو با تو باشیم و بس

اینو گفت و نشست و در ماشینو بست

پسر می‌خواست سر صحبتو وا کنه زود

تیکه مینداخت، منتظر واکنش بود

ولی‌، دخترک صداشو نمی شنید

تو دنیایی بود که به سادگی‌ نمی‌ شه دید

دیدی؟ که بعضی‌ وقتا بغضی تو گلوته؟

نمی‌ خوای گریه کنی‌ جلو کسی‌ که پهلوته

هی‌، امان از این زمان

زمانی‌ که دیگه برد توان از این زبان

(شروع همخوانی) بی‌ همراه و بیهوده رهسپار این راه بی‌ نور و همصدا

سپرده خود رو به دست باد

اسیر زندون لحظه ها

تو دلش درد‌ای بیکران

خسته از حرفای دیگران

اسیر مرد‌ای بی‌ مرام

و اشک می‌‌باره باز (پایان همخوانی)

پسر گفت لعنت به این بخت بد

خونه ی ما می‌‌مونه واسه ی وقت بعد

سعی‌ نکن با سکوتت زیر پوستم بری

اگه پایه‌یی‌ میتونیم خونه‌ دوستم بریم

خوب حاضری با دو نفر باشی‌ یا نه؟

معلومه که رفتار دخترک ناشیانست

سوال تکرار شد، حاضری باشی‌ یا نه؟

و دختر، به فکر یک شب و یک آشیانست

گفت بریم، من که همه چی‌ رو از دم باختم

گناش پای اونا که منو پس انداختن

عصبانی‌ از خاطرات خاموش قدیمه

پی‌ محبت میگرده توی آغوش غریبه

تو خونه‌ یی‌ رشد کرد که عشق نبود

جای عشق، فحش و مشت و زیر چشم کبود

پدری که جلو مشکلات مختلف ضعیفه

فقط زورش میرسه به دختر ظریفش

با خودش گفت پشتم به کیا قرصه؟

خونوادم؟ اونا رو خدا بیامرزه

اون موقع کی‌ بود احترام به حرفاش بذاره؟

حالا مجبوره که تنش رو به حراج بذاره

(شروع همخوانی) بی‌ همراه و بیهوده رهسپار این راه بی‌ نور و همصدا

سپرده خود رو به دست باد

اسیر زندون لحظه ها

تو دلش درد‌ای بیکران

خسته از حرفای دیگران

اسیر مرد‌ای بی‌ مرام

و اشک می‌‌باره باز (پایان همخوانی)

ببین، تو این قصّه‌ ها رو میشنوی و میری

بعد چند بار شنیدن ازش میگذری و سیری

ممنون از اونی‌ که به دیگری صدامو پاس داد

بگذریم، بریم سراغ ادامه داستانی که امروز نوشتنش رو مود من بود

این یه دردیه که به خیلیا بوده مربوط

کوه غم بود، ولی‌ یه نور انبوه

پشت کوهه واسه ناا امیدی زوده هنوز

کاری ندارم به اینکه کارش خلاف شرعه

ولی‌ واسه رابطه‌ ها، اول علاقه شرطه

وگرنه یه روحه که روی جسمی‌ سواره

چطور تو آغوشی بره وقتی‌ حسّی نداره؟

تو این روزگار دردناک و سیاه بی‌ شرم

ای کاش بگه نگهدار! من پیاده میشم

راه برای ادامه دادن زیاده بی‌ شک

ای کاش بگه نگهدار! من پیاده میشم

(دکلمه) وقت واسه بیشتر گفتن نبود، میدونم، قصّه‌های تو، یه عمر آهنگه، سخته نه؟! خب خیلی‌ سخته، رسمش همینه، میدونم، رسمش همینه

Priorities...

2009-11-15T13:21:00.007+04:00

A professor stood before his philosophy class and had some items in front of him. When the class began, wordlessly, he picked up a very large and empty mayonnaise jar and start to fill it with golf balls. He then asked the students if the jar was full. They agreed that it was. The professor then picked up a box of pebbles and poured it into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles rolled into the open areas between the golf balls. He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was. The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else. He asked once more if the jar was full. The students responded With an unanimous 'yes.'
The professor then produced two cups of coffee from under the table and poured the entire contents into the jar, effectively filling the empty space between the sand. The students laughed. 'Now,' said the professor, as the laughter subsided, 'I want you to recognize that this jar represents your life.

The golf balls are the important things - God, family, children, health, friends, and favorite passions. Things that if everything else was lost and only they remained, your life would still be full.

The pebbles are the things that matter like your job, house, and car.

The sand is everything else -- The small stuff.

'If you put the sand into the jar first,' he continued, 'there is no room for the pebbles or the golf balls. The same goes for life.

If you spend all your time and energy on the small stuff, You will never have room for the things that are important to you. So...

Pay attention to the things that are critical to your happiness. Wholeheartedly worship your God, Play with your children. Take time to get medical checkups. Take your partner out to dinner. There will always be time to clean the house and fix the dripping tap.

'Take care of the golf balls first,the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand. One of the students raised her hand and inquired what the coffee represented. The professor smiled. 'I'm glad you asked'. It just goes to show you that no matter how full your life may seem, there's always room for a couple of cups of coffee with a friend.'

Maybe I, maybe you - Scorpions

2009-11-11T20:29:00.006+04:00

Maybe I, maybe you

Can make a change to the world

We're reaching out for a soul

That's kind of lost in the dark

Maybe I, maybe you

Can find the key to the stars

To catch the spirit of hope

To save one hopeless heart

You look up to the sky

With all those questions in mind

All you need is to hear

The voice of your heart

In a world full of pain

Someone's calling your name

Why don't we make it true

Maybe I, maybe you

Are just dreaming sometimes

But the world would be cold

Without dreamers like you

Maybe I, maybe you

Are just soldiers of love

Born to carry the flame

Bringing light to the dark

You look up to the sky

With all those questions in mind

All you need is to hear

The voice of your heart

In a world full of pain

Someone's calling your name

Why don't we make it true

Maybe I, maybe you

http://www.youtube.com/watch?v=guRDYdqupb0

P.S. the world would be cold, without dreamers like you

great lyrics, and nice melody, Anoushirvan Rohani is the composer

one glass of milk

2009-11-10T09:14:00.001+04:00

One day, a poor boy who was selling goods from door to door to pay his way through school, found he had only one thin dime left, and he was hungry.

He decided he would ask for a meal at the next house. However, he lost his nerve when a lovely young woman opened the door. Instead of a meal he asked for a drink of water. She thought he looked hungry so brought him a large glass of milk.

He drank it slowly, and then asked, “How much do I owe you?”.”You don’t owe me anything,” she replied.”Mother has taught us never to accept pay for a kindness.” He said….. “Then I thank you from my heart.” As Howard Kelly left that house, he not only felt stronger physically, but his faith in God and man was strong also. He had been ready to give up and quit.

Years later that young woman became critically ill. The local doctors were baffled. They finally sent her to the big city, where they called in specialists to study her rare disease.
Dr. Howard Kelly was called in for the consultation. When he heard the name of the town she came from, a strange light filled his eyes.

Immediately he rose and went down the hall of the hospital to her room. Dressed in his doctor’s gown he went in to see her. He recognized her at once. He went back to the consultation room determined to do his best to save her life. From that day he gave special
attention to the case.

After a long struggle, the battle was won. Dr. Kelly requested the business office to pass the final bill to him for approval. He looked at it, then wrote something on the edge and the bill
was sent to her room. She feared to open it, for she was sure it would take the rest of her life to pay for it all. Finally she looked, and something caught her attention on the side of the bill.
She read these words….. “Paid in full with one glass of milk”

(Signed)
Dr. Howard Kelly.

Tears of joy flooded her eyes as her happy heart prayed: “Thank You, God, that Your love has spread abroad through human hearts and hands.”

accept yourself

2009-11-03T19:00:00.001+04:00

Self-acceptance is an essential aspect of our journey of self-appreciation and fulfillment. We have to begin right where we are. There’s a common misconception about acceptance: people often confuse acceptance with surrender or resignation. In reality, however, accepting something doesn’t mean that you’re resigned about it or that it’ll never change.

Acceptance doesn’t even mean that you have to agree with something and like how it is. Acceptance simply means that you accept how it is and make peace with it.We sometimes think that if we accept something, we’ll no longer want to change it or improve on it; we sometimes consider acceptance as failure. Paradoxically, the opposite is true.When we fully accept something about ourselves, we then have the space and perspective to look at it and deal with it from a more balanced and healthy place. So much of our suffering as human beings comes from our not accepting things as they are, especially things about ourselves.

You can accept and appreciate yourself and your life, right now.You don’t have to wait until you lose the weight, make the money, fall in love, accomplish the goal, or do whatever it is you think you need to do in order to be “good” or “happy.” So often we find ourselves waiting for “someday” to appreciate ourselves.We think that after we “make it” we’ll be happy and that at that point we’ll fully accept and appreciate who we are. As we all know from experience, this kind of thinking doesn’t work, and it makes us miserable in the process. The key is to be able to accept and appreciate ourselves in this moment, regardless of what’s going on in our lives.

Focus on the Good Stuff, Mike Robbins

let's shine

2009-11-03T18:56:00.001+04:00

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness, that most frightens us.We ask ourselves, “Who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous?”

Actually, who are you not to be? You are a child of God.Your playing small doesn’t serve the world. There’s nothing enlightened about you shrinking so that other people won’t feel insecure around you.We were meant to shine, as children do.We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And, as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

—Marianne Williamson, A Return to Love

Dare to be different

2009-11-02T19:56:00.001+04:00

Dare to be different

‘The best success comes as a result of genuinely helping others to be, say, healthier, happier or more wealthy in other words, creating a better place for them as a result of your contribution. Crack this and notice how quickly you also benefit.’ (Dare to be different, Alessandro Forte)

مقاله رضایت هیل

2009-11-02T19:55:00.003+04:00

مقاله رضایت هیل

غنی ترین مرد دنیا در «دره خوشبختی» زندگی می کند. او از ارزشهای پر دوام بهره دارد او چیزهایی دارد که از دست دادنی نیست. چیزهایی که برای او رضایت خاطر، سلامتی، آرامش ذهن و هماهنگی با روح و روانش را فراهم میسازد.

ثروت او و طرز به دست آوردنش را می توان در عباراتی به شرح زیر خلاصه کرد:

من خوشبختی را در کمک به دیگران جست و جو کردم. من زندگی سالم را با رعایت اعتدال در خوردن و بسنده

کردن به غذاهایی که برای سلامتی انسان لازم است به دست آوردم. من از کسی متنفر نیستم به جای آن به همه عشق میورزم به کارهای ناخوشایند تن می دهم و به همین دلیل به ندرت خسته می شوم. من همه روزه دعا می کنم، نه برای اینکه به ثروت بیشتری برسم، بلکه برای اینکه درایت بیشتری پیدا کنم تا از آنچه دارم بیشتر لذت ببرم

من بدگویی نمی کنم و فحش و ناسزا نمی گویم از دیگران متوقع نیستم، به جای آن، آنچه را که دارم با آنها شریک می شوم من با وجدانم رابطه ای خوشایند دارم. به همین دلیل این وجدان هر جا که لازم است به کمکم می شتابد. من ثروتی بیش از حد نیاز در اختیار دارم. از حرص و آز بری هستم. تنها چیزهایی را می خواهم که به من زندگی سازنده بدهد. ثروت مرا کسانی تامین کرده اند که من داراییهای خود را با آنها شریک شده ام. برای دره خوشبختی مالیاتی نمی پردازم. دره خوشبختی در ذهن من است. ثروت من بی نیاز از ارزیابی مالیاتی است. من این دارایی را در طول زندگی برای درک طبیعت و ایجاد عادتهای سازگار با آن به دست آورده ام

موفقیت با ذهنیت مثبت (روانشناسی موفقیت)، ناپلئون هیل، کلمنت استون، ترجمه قرچه داغی

The Present, Spencer Johnson

2009-11-02T19:53:00.002+04:00

The Present, Spencer Johnson

1 BE IN THE PRESENT
when you want to be happy and successful:
focus on what is right NOW, Use your purpose to respond to what is important NOW.

2 LEARN FROM THE PAST
when you want to make the present better than the past:

look at what happened in the past, learn something valuable from it, do things differently in the present.

3 PLAN FOR THE FUTURE

when you want to make the future better than the present:

see what a wonderful future would look like, make plans to help it happen, put your plan into action in the present.

سیزده خط برای زندگی

2009-11-02T19:51:00.002+04:00

سیزده خط برای زندگی
یك) دوستت دارم به خاطر شخصیتی كه در كنار تو پیدا می كنم

دو) كسی كه لیاقت اشكهای تو را داشته باشد، هیچ گاه سبب ریزش آنها نخواهد شد

سه) اگر آنطور كه می خواهی دوست داشته نمی شوی به این معنی نیست كه با تمام وجود دوستت ندارند

چهار) دوست واقعی زمانی كه دستهای تو را در دست دارد، قلبت را لمس می نماید
پنج) بدترین دلتنگی این است كه در كنارش باشی و بدانی هیچ گاه به او نخواهی رسید

شش) هرگز حتی وقتی ناراحتی لبخند را ترك مكن، چه بسا كسی عاشق لبخندت شود

هفت) تو در تمام دنیا فقط یك نفر هستی، اما هستند كسانی كه تمام دنیایشان تو هستی

هشت) با كسی كه مشتاق به گذراندن وقت با تو نیست وقت تلف مكن

نه) شاید حكمت در این است كه بسیاری افراد نامناسب را بشناسی تا در زمان مواجه شدن به شخص مناسب قدرش را درست بدانی

ده) به آنچه گذشت غم مخور، به آنچه پس از آن خواهد آمد لبخند بزن

یازده) همیشه هستند كسانی كه تو را می آزارند، به دیگران اعتماد كن اما مواظب باش به كسی كه تورا آزرده دیگر اعتماد نكنی

دوازده) خود را به فرد بهتری تبدیل كن و مطمئن باش خود را می شناسی پیش از آنكه كسی را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد

سیزده) خود را تحت فشار مگذار، بهترین چیزها وقتی انتظارشان را نداری رخ می دهند.

اقتباسی از گابریل گارسیا ماركز

appreciating ourselves

2009-11-02T19:11:00.001+04:00

We live our lives and perceive the world primarily through the lens of our opinion of ourselves—our relationship to ourselves.Whatever we think, feel, and believe to be true about ourselves, so we think, feel, and believe about others and about the world in general—directly or indirectly. How we feel about ourselves is more important than anything else. Underneath everything we do or have ever done is our perception of ourselves and a strong desire to appreciate ourselves. However, we often seem to go about this backwards: trying to succeed, achieve, and prove things to ourselves and others so that we feel deserving of appreciation, instead of appreciating ourselves to begin with.

Focus on the Good Stuff, Mike Robbins.

acknowledging others

2009-10-31T12:26:00.001+04:00

"Remind people who they are instead of just complimenting them on what they’ve done. Praise and acknowledgment is nice, but that’s a bit like telling your dog that his tail wags really well. The idea is to focus on the person behind the accomplishment or problem. It’s the fundamental distinction of who versus what. When you help the person get more in touch with who they are, they’ll produce better whats. If you focus primarily on the whats, you’ll soon be expecting the tail to wag the dog.”

—Thomas J. Leonard

سفری که نشد با هم بریم

2009-10-30T20:00:00.003+04:00

سفری که نشد با هم بریم

آخرین روز کلاسهای دانشگاه بود قبل از تعطیلات عید سال هشتاد و چهار، دانشگاه بودم با دو تا از دوستام برنامه سفر شمال که قرار بود پس فردای اون روز بریم رو هماهنگ می کردم، قرار بود با ماشینی که تازه خریده بودی بریم، تلفنت رو گرفتم که زمان حرکت رو چک کنیم، اما موفق نشدم باهات صحبت کنم، تو اینترنت برات پیغام گذاشتم از اون پیغامها که می نویسن کار فوری، حتما تماس بگیر و ...، رسیدم خونه، غروب شده بود، با هیجان زیاد برنامه ریزیی که برای سفرمون کرده بودم رو برای مامان توضیح می دادم، که یه مرتبه احساس کردم حواسشون پرت شد، پرسیدن ازش خبر نداری؟ گفتم بی خبر بی خبر هم نیستم، اما امروز نتونستم پیداش کنم، براش پیغام گذاشتم، حتما تو راه بوده، برسه تماس می گیره، مامان حالتشون جوری بود که حس کردم، منتظر شنیدن جواب دیگه ای بودن، پرسیدم چیزی شده؟ نگران سفر ما هستین؟ با احتیاط می ریم، نگران نباشین، دیدم انگار که هر چی می گم اوضاع بدتر میشه، پرسیدم مامان چی شده؟ اشک تو چشماشون جمع شد و گفتن، مسعود ... هنوز چیز نگران کننده ای که نشنیده بودم چون اصلا هنوز مامان چیزی نگفته بودن، اما حالت چهره شون خیلی چیزای بدی منتقل می کرد؟ گفتم چی شده؟ تو راه تهران تصادف کرده؟ خدا خدا می کردم که همین باشه چون مطمئن بودم چیزیش نمی شه، گفتن که نه! بعد ادامه دادن ... احساس کردم دنیا یه مرتبه ایستاد، همه جا تیره و تار شد، دیگه نفهمیدم چی شد، وقتی به خودم اومدم تو اتاقم بودم و نیمه های شب شده بود، مامان هم کنارم نشسته بودن. گمونم تازه فهمیده بودم که زودتر از من عازم سفر شدی، سفری که نشد با هم بریم.

با اینکه نشد با هم بریم، از اون موقع هر بار سفر میرم، احساست می کنم، می دونم که اون بالا از تو آسمونا، تو هم داری منو می بینی، حتی بعضی مواقع احساس می کنم که شبا میون ستاره ها پیدایت می کنم، می بینمت که مثل همیشه لبخند روی لبت داری، اون روزا که برام با اشتیاق از آسمون و ستاره شناسی و ناسا و فیروز نادری می گفتی، اون روزی که یه عینک سه بعدی برای من هم درست کرده بودی و باهم تصویرای سه بعدی رو می دیدیم، اصلا حتی فکرشم نمی کردم که به این زودی بری تا از نزدیک ستاره ها رو بیشتر و دقیق تر بررسی کنی.

حسی دارم که مطمئنم اگه تموم زبونهای زنده و مرده دنیا رو هم بلد می بودم، و باهاشون می نوشتم که دلم برات تنگ شده، بازم نمی تونستم منتقلش کنم. اما امروز همین امروز یه کشفی کردم، اونهم اینه که پی بردم به اینکه من خیلی خوش شانس بودم که تو این اقامت کوتاهی که داشتی، تونستیم این همه خاطره با هم بسازیم، شبکه سَتِرن، رصد کردن آسمون، شیطنتهای مختلفی که کردیم، فروختن اینترنت، که اولین کاری بود که خودم شروعش کردم و تو هم اولین شریکم بودی. یادته رفته بودیم سوپر مارکتهای شمال غرب تهران که نماینده بگیریم، همون روز اول فکر کنم سی جا رفتیم، تو ده تای اول خیلی برخوردهای عجیب دیدیم، یادته که پرشیا (برند اینترنتی که می فروختیم) رو که هنوز راه نیافتاده بود رو چند نفر ازش شاکی بودن و ما رو از مغازشون تقریبا انداختن بیرون، بعد از من پرسیدی که علی واقعا فکر می کنی جواب می گیریم؟ یادته به این نتیجه رسیدیم که میون مردمی که از چیزی که هنوز متولد نشده این همه شاکین اگه جواب نگیریم کم کاری کردیم و کلی هم خندیدیم؟ من هنوز که هنوزه هر بار کاری رو می خوام شروع کنم تمام این خاطرات رو مرور می کنم و به خودم می بالم که این همه خوشی و لذت رو تو این زمان محدود با هم ساختیم.

از بابت تمام خنده هایی که با هم کردیم، تمام اتفاقاتی که برای هم تعریف کردیم و از بابت تمام لحظاتی هم که با هم بودیم به خودم می بالم و زندگی رو دوست دارم برای تمام این فرصتهایی که در اختیارم گذاشته.

تقدیم به خاطرات دوست عزیزم، مسعود غلامرضایی

پ.ن. الان که تونستم بعد از چهار سال، بار سنگینی که تمام این مدت روی دلم سنگینی می کرد رو به زبون بیارم، احساس خیلی بهتری دارم، ممنونم که با خوندن این متن، درد دلم رو شنیدین و تو بهتر شدن حالم کمکم کردین. امیدوارم بتونیم از فرصتهایی که تو زندگی برامون پیش میاد به خوبی استفاده کنیم و قدر آدمهایی که دورو ورمون هستن رو تا هستن بدونیم و از بودن باهاشون لذت ببریم. بهترین ها برای شما.

what do you want

2009-10-29T19:08:00.001+04:00

What do you want?

Pay attention to what you talk about with others. See if you can shift quickly in your conversations from what you don’t want to what you do want. You may be talking about a conflict, a goal, or any random circumstance or situation. Use the power of your words and the law of attraction to focus on and speak about what you want, not about what you don’t want. It is all about becoming more conscious and aware of what you’re thinking about and speaking about.

Quoted from the book, Focus on the Good stuff, Mike Robbins.

James Blunt-Goodbye my lover

2009-10-26T16:37:00.001+04:00

Goodbye my lover, James Blunt

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty
or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.(x2)

I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit -
it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.(x2)

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bare my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.

Goodbye my lover.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.(x2)

I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.(x2)

Goodbye my Lover, James Blunt

ابی - خانوم گل

2009-10-24T01:53:00.001+04:00

خانوم گل آی خانوم گل

برام سخته تحمل

قدمات روی چشمام

بیا به این ور پل

از این گوشه دنیا

تا اون گوشه دنیا

چشام بسته برات پل

خانوم گل آی خانوم گل

از اون روز که جدایی

منُ به گریه انداخت

برات بارون چشمام

پل رنگین کمون ساخت

خانوم گل آی خانوم گل

برام سخته تحمل

قدمات روی چشمام

بیا به این ور پل

به یادت که می افتم

می لرزه دل و دستم

هزار داد می زنم داد

هنوز عاشقت هستم

یه روز تو باغ پاییز

تورو تکیده دیدم

زدی ریشه تو قلبم

تو رو به جون خریدم

من از خرابه دل

برات گلخونه ساختم

بهارو با تو دیدم

به بوی تو شناختم

خانوم گل آی خانوم گل

برام سخته تحمل

قدمات روی چشمام

بیا به این ور پل

بهار وقتی بهاره

که بوی تورو داره

وگرنه مثل هر سال

خزون انتظاره

دلم امیدواره

اگرچه گله داره

که برگردی دوباره

روزا رو می شماره

می دونم که تو امروز

پشیمون تری از من

بیا که دیره فردا

واسه بهم رسیدن

خانوم گل آی خانوم گل

برام سخته تحمل

قدمات روی چشمام

بیا به این ور پل

از این گوشه دنیا

تا اون گوشه دنیا

چشام بسته برات پل

خانوم گل آی خانوم گل

پرواز

2009-10-21T21:41:00.002+04:00

از رفتنت دهان همه باز

انگار گفته بودند:

پرواز

پرواز!

قیصر امین پور

you

2009-10-21T21:38:00.001+04:00

My romance doesnt have to have a moon in the sky

My romance doesnt need a blue lagoon standing by

No month of may, no twinkling stars

No hide away, no softly guitars

My romance doesnt need a castle rising in spain

Nor a dance to a constantly surprising refrain

Wide awake I can make my most fantastic dreams come true

My romance doesnt need a thing but you

Relationship - Appreciation

2009-10-21T12:35:00.001+04:00

A Common Story:

She told me that over the past few years she and Jim, her husband, seemed to be growing apart and that the excitement, passion, and love she’d felt in the early years of her marriage were starting to die out. She was sad, scared, and angry about it, but didn’t know what to do. Susan was a self-admitted “good girl” who avoided confrontation, arguments, or disagreements of any kind. She and Jim didn’t fight, and they weren’t overtly hostile to one another at all. Jim worked a lot, and when he wasn't working, he spent time doing projects around the house, taking their kids to activities, and coaching soccer. Susan said that even though she wasn’t very happy with him, Jim was a “good man, husband, and father.” As we talked further about it, what became clear was that Susan no longer felt adored, appreciated, or cherished by Jim as she had when they first got married. It had actually been many years since she’d felt that way, and it wasn't until now that she discovered it was the lack of appreciation that was causing her feelings of disconnection from Jim. When she looked deeper, Susan was also able to see that she had stopped appreciating Jim. Although given her personality she wasn’t overtly critical of him, she acknowledged that she rarely complimented him or expressed her love and appreciation in any demonstrative way anymore. She said that because she hadn’t been feeling close or excited about him and their marriage, she didn’t want to send the wrong message and have him think that things were going well when they clearly weren’t, in her opinion. Through our coaching sessions Susan realized that she had pulled back and was withholding her appreciation. Susan and Jim are not unique; this is what happens in many relationships. We forget accidentally or on purpose to acknowledge and appreciate our significant other, and it what’s wrong out there? leads to resentment, disconnection, and pain for one or both of us. Think of your relationships, both the ones you consider “good” and especially the ones you consider “bad.” If you look at them closely, you’ll probably see that there’s a lack of appreciation on your part or on the part of the other person.

Quoted from the Book, Focus on the Good Stuff, Mike Robbins.

لحظه جادویی، یلدا

2009-08-11T00:10:00.001+04:00

لحظه جادویی قصه ما،

گفتن دوسِت دارم بود با نگاه

جلوی چشم منی هر جا میرم

میدونی خاطرتو خیلی میخوام

پشت این پنجرههای نقرهای

شب مهتابیِ چشمای منه

ردشو از وسعت تنهایی من

دل واسه دیدن تو پر میزنه

واسه با وجود تو یکی شدن

دلِ بیطاقت من منتظره

خلوت شب منو بههم بریز

نذار این لحظهها بیتو بگذره

واسه با وجود تو یکی شدن

نفسام ثانیهها رو میشمره

اسم تو مثل یه احساسه برام

وقت اوج گرفتن قلب منه

طعم بوسههای تو، رو لبام مونده هنوز

گرمی وجود تو، منو میکُشه یه روز

بیا برگرد دل من طاقت دوریتو نداره

همهجا هر لحظه چیزی تورو یاد من میاره

واسه این بغض کویری گریهکردن یه سرابه

واسه طی کردن این شب پای خسته توی خوابه

رج بزن فاصلهها رو خط به خط، جاده به جاده

چشم به راه تو نشسته دلی که دل به تو داده

دلی که اگه نباشی، زنده بودنو نمیخواد

دیگه توی سرنوشتش هیچ کی مثل تو نمیاد

فال حافظ، غزل 214

2009-08-06T08:56:00.002+04:00

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

چهل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت تدبیر ما به دست شراب دوساله بود

آن نافه مراد که می‌خواستم ز بخت در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود

از دست برده بود خمار غمم سحر دولت مساعد آمد و می در پیاله بود

بر آستان میکده خون می‌خورم مدام روزی ما ز خوان قدر این نواله بود

هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید در رهگذار باد نگهبان لاله بود

بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح آن دم که کار مرغ سحر آه و ناله بود

دیدیم شعر دلکش حافظ به مدح شاه یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود

آن شاه تندحمله که خورشید شیرگیر پیشش به روز معرکه کمتر غزاله بود

تعبیر: به زودی شاهد بخت و مقصود را در آغوش می کشی و مزد رنج و زحمات خود را خواهی گرفت. با مهر و محبت می توانی زندگی راحت و آسودهای داشته باشی. هیچ چیز بهتر از صداقت و یکرنگی نیست.

سفر ایستگاه

2009-06-17T20:59:00.001+04:00

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!

قیصر امین پور، دستور زبان عشق

Heaven (Candlelight), DJ Sammy

2009-06-04T00:48:00.002+04:00

Oh, thinking about all our younger years
There was only you and me
We were young and wild and free
Now nothing can take you away from me
We've been down that road before
But that's over now
You keep me coming back for more
Baby, you're all that I want
When you're lying here in my arms,
I'm finding it hard to believe
We're in heaven
And love is all that I need,
And I found it there in your heart
It isn't too hard to see
We're in heaven
Oh, once in your life you find someone
Who will turn your world around
Pick you up when your feeling down
Now nothing could change what you mean to me
There's a lot that I could say
But just hold me now
Cause our love will light the way
Baby you're all that I want
When you're lying here in my arms,
I'm finding it hard to believe
We're in heaven
And love is all that I need,
And I found it there in your heart
It isn't too hard to see
We're in heaven
I've been waiting for so long
For something to arrive
For love to come along
Now our dreams are coming true
Through the good times and the bad
I'll be standing there by you
Baby you're all that I want
When you're lying here in my arms
I'm finding it hard to believe
We're in heaven
And love is all that I need,
And I found it there in your heart
It isn't too hard to see
We're in heaven

P.S. wonderful lyrics, wonderful vocal and piano, don't miss this one!

I've been waiting for so long, And I found it there in your heart, Now nothing could change what you mean to me, … and nothing can tell what you mean to me!

Same Mistake, James Blunt

2009-05-27T09:03:00.002+04:00

Saw the world turning in my sheets and once again I cannot sleep Walk out the door and up the street Look at the stars beneath my feet Remember rights that I did wrong So here I go Hello, hello There is no place I cannot go My mind is muddy but my heart is heavy. Does it show? I lose the track that loses me, so here I go And so I sent some men to fight, and one came back at dead of night Said he'd seen my enemy. Said he looked just like me So I set out to cut myself and here I go I'm not calling for a second chance I'm screaming at the top of my voice Give me reason but don't give me choice 'Cause I'll just make the same mistake again And maybe someday we will meet and maybe talk and not just speak Don't buy the promises 'cause, there are no promises I keep And my reflection troubles me, so here I go I'm not calling for a second chance I'm screaming at the top of my voice Give me reason but don't give me choice 'Cause I'll just make the same mistake I'm not calling for a second chance I'm screaming at the top of my voice Give me reason but don't give me choice 'Cause I'll just make the same mistake again Saw the world turning in my sheets and once again I cannot sleep Walk out the door and up the street; look at the stars Look at the stars fall down And wonder where did I go wrong?

سفری که نشد با هم بریم

2009-05-26T13:51:00.004+04:00

آخرین روز کلاسهای دانشگاه بود قبل از تعطیلات عید سال 1384، دانشگاه بودم با دو تا از دوستام برنامه سفر شمال که قرار بود پس فردای اون روز بریم رو هماهنگ می کردم، قرار بود با ماشینی که تازه خریده بودی بریم، تلفنت رو گرفتم که زمان حرکت رو چک کنیم، اما موفق نشدم باهات صحبت کنم، تو اینترنت برات پیغام گذاشتم از اون پیغامها که می نویسن کار فوری، حتما تماس بگیر و ...، رسیدم خونه، غروب شده بود، با هیجان زیاد برنامه ریزیی که برای سفرمون کرده بودم رو برای مامان توضیح می دادم، که یه مرتبه احساس کردم حواسشون پرت شد، پرسیدن ازش خبر نداری؟ گفتم بی خبر بی خبر هم نیستم، اما امروز نتونستم پیداش کنم، براش پیغام گذاشتم، حتما تو راه بوده، برسه تماس می گیره، مامان حالتشون جوری بود که حس کردم، منتظر شنیدن جواب دیگه ای بودن، پرسیدم چیزی شده؟ نگران سفر ما هستین؟ با احتیاط می ریم، نگران نباشین، دیدم انگار که هر چی می گم اوضاع بدتر میشه، پرسیدم مامان چی شده؟ اشک تو چشماشون جمع شد و گفتن، مسعود ... هنوز چیز نگران کننده ای که نشنیده بودم چون اصلا هنوز مامان چیزی نگفته بودن، اما حالت چهره شون خیلی چیزای بدی منتقل می کرد؟ گفتم چی شده؟ تو راه تهران تصادف کرده؟ خدا خدا می کردم که همین باشه چون مطمئن بودم چیزیش نمی شه، گفتن که نه! بعد ادامه دادن ... احساس کردم دنیا یه مرتبه ایستاد، همه جا تیره و تار شد، دیگه نفهمیدم چی شد، وقتی به خودم اومدم تو اتاقم بودم و نیمه های شب شده بود، مامان هم کنارم نشسته بودن. گمونم تازه فهمیده بودم که زودتر از من عازم سفر شدی، سفری که نشد با هم بریم.

با اینکه نشد با هم بریم، از اون موقع هر بار سفر میرم، احساست می کنم، می دونم که اون بالا از تو آسمونا، تو هم داری منو می بینی، حتی بعضی مواقع احساس می کنم که شبا میون ستاره ها پیدایت می کنم، می بینمت که مثل همیشه لبخند روی لبت داری، اون روزا که برام با اشتیاق از آسمون و ستاره شناسی و ناسا و فیروز نادری می گفتی، اون روزی که یه عینک سه بعدی برای من هم درست کرده بودی و باهم تصویرای سه بعدی رو می دیدیم، اصلا حتی فکرشم نمی کردم که به این زودی بری تا از نزدیک ستاره ها رو بیشتر و دقیق تر بررسی کنی.

حسی دارم که مطمئنم اگه تموم زبونهای زنده و مرده دنیا رو هم بلد می بودم، و باهاشون می نوشتم که دلم برات تنگ شده، بازم نمی تونستم منتقلش کنم. اما امروز همین امروز یه کشفی کردم، اونهم اینه که پی بردم به اینکه من خیلی خوش شانس بودم که تو این اقامت کوتاهی که داشتی، تونستیم این همه خاطره با هم بسازیم، شبکه سَتِرن، رصد کردن آسمون، شیطنتهای مختلفی که کردیم، فروختن اینترنت، که اولین کاری بود که خودم شروعش کردم و تو هم اولین شریکم بودی. یادته رفته بودیم سوپر مارکتهای شمال غرب تهران که نماینده بگیریم، همون روز اول فکر کنم سی جا رفتیم، تو ده تای اول خیلی برخوردهای عجیب دیدیم، یادته که پرشیا (برند اینترنتی که می فروختیم) رو که هنوز راه نیافتاده بود رو چند نفر ازش شاکی بودن و ما رو از مغازشون تقریبا انداختن بیرون، بعد از من پرسیدی که علی واقعا فکر می کنی جواب می گیریم؟ یادته به این نتیجه رسیدیم که میون مردمی که از چیزی که هنوز متولد نشده این همه شاکین اگه جواب نگیریم کم کاری کردیم و کلی هم خندیدیم؟ من هنوز که هنوزه هر بار کاری رو می خوام شروع کنم تمام این خاطرات رو مرور می کنم و به خودم می بالم که این همه خوشی و لذت رو تو این زمان محدود با هم ساختیم.

از بابت تمام خنده هایی که با هم کردیم، تمام اتفاقاتی که برای هم تعریف کردیم و از بابت تمام لحظاتی هم که با هم بودیم به خودم می بالم و زندگی رو دوست دارم برای تمام این فرصتهایی که در اختیارم گذاشته.

تقدیم به خاطرات دوست عزیزم، مسعود غلامرضایی

پ.ن. الان که تونستم بعد از چهار سال، بار سنگینی که تمام این مدت روی دلم سنگینی می کرد رو به زبون بیارم، احساس خیلی بهتری دارم، ممنونم که با خوندن این متن، درد دلم رو شنیدین و تو بهتر شدن حالم کمکم کردین. امیدوارم بتونیم از فرصتهایی که تو زندگی برامون پیش میاد به خوبی استفاده کنیم و قدر آدمهایی که دورو ورمون هستن رو تا هستن بدونیم و از بودن باهاشون لذت ببریم. بهترین ها برای شما.

The Black Door

2009-03-12T19:34:00.002+04:00

The story is about a war in the Middle East over one hundred years ago where a general of the Persian army was brought an enemy spy. It was common practice to put spies to death without questions, yet the general was a man of some compassion and took a slightly different view of how to deal with this particular individual.

In fact, he gave the spy a choice. He could be put against a wall and shot by firing squad or he could be pushed through the 'Black Door'. It was up to the spy which fate he wished to bring upon himself.

It didn't take long for the spy to come to a decision. No one had yet passed through the ominous and mysterious Black Door. Like most spies given this choice, he chose the firing squad. It was the known outcome rather than the fear of the Black Door and the unknown. The general stared at his boots in dismay as the firing squad was assembled and subsequently the sentence carried out.

One of the aides of the general had to ask the question.

'Sir, what does lie beyond the Black Door?'

'Freedom,' he retorted, 'and I have yet to meet a man brave enough to go through it.'

Sad as it is. I see so many people who seek the firing squad over the Black Door. Ask yourself the question – is there a Black Door you can choose to go through that you're avoiding right now? Or are you putting yourself up against the wall and facing a firing squad time and time again?

You can now do something about it!

Dare to be Different, Alessandro Forte.