شعری از ملک الشعرای بهار

این دود سیه فام که از بام وطن خاست

از ماست که بر ماست

وین شعله سوزان که برآمد ز چپ و راست

از ماست که بر ماست

جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم

با کس نسگالیم

از خویش بنالیم که جان سخن این جاست

از ماست که بر ماست

ما کهنه چناریم که از باد ننالیم

بر خاک ببالیم

لیکن چه کنیم، آتش ما در شکم ماست

از ماست که بر ماست

...

گوییم که بیدار شدیم! این چه خیالی ست

بیداری ما چیست

بیداری طفلی است که محتاج به لالاست

از ماست که بر ماست

ملک الشعرای بهار